کد مطلب:62598 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:85

ظاهر سازي افراد











يكي ديگر از محدوديت ها و موانع ارزشيابي درست و مطلوب، ظاهر سازي افرادي است كه مورد ارزيابي قرار مي گيرند. اين مسأله يكي از مشكلاتي است كه صحت و دقت ارزيابي را تهديد كرده و به خطر مي اندازد.

در سازمان ها همواره عده اي افراد كم كار و غير متعهد وجود دارند كه از تلاش واقعي براي سازمان و كوشش حقيقي براي دستيابي به اهداف آن دريغ مي كنند؛ ليكن سعي آن ها بر اين است كه چهره متعهد، كوشا و تلاشگري از خود در ذهن مديران و مسئولان سازمان به جاي گذارند. اين گونه افراد همواره تلاش مي كنند با ظاهر سازي، خوش خدمتي و تملق و چاپلوسي، كارهاي كم ارزش و معمولي خود را در نظر مديران، بزرگ و ارزشمند جلوه دهند. ارزيابي عملكرد اين گونه افراد به مراتب سخت تر و پيچيده تر از ارزشيابي افراد معمولي و عادي سازمان است؛و دقت بيش ‍ تري مي طلبد.

امام علي (ع ) خطر ارزيابي اين گونه افراد را به مالك گوشزد كرده و به او توصيه مي كند هنگام ارزشيابي آنان دقت لازم را به كار گيرد. آن حضرت مي فرمايد:

ثم لايكن اختيارك اياهم علي فراستك واستنامتك و حسن الظن منك، فان الرجال يتعرضون لفراسات الولاة بتصنعهم و سحن خدمتهم و ليس ورأ من النصيحة و الأمانة شيء ؛[1] سپس در انتخاب آنان هرگز به فراست و اطمينان، و خوش گماني خود تكيه مكن؛چرا كه مردمان براي جلب نظر زمامداران و واليان، به ظاهر سازي پرداخته و تظاهر به خوش ‍ خدمتي مي كنند؛ در حالي كه در پس اين ظاهر جالب، هيچ گونه امانتداري و خير خواهي وجود ندارد.









    1. همان، نامه 53.