کد مطلب:62600 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:86

خوش باوري ارزياب











خوش باوري ارزياب از ديگر موانع و محدوديت هاي ارزشيابي است. حسن ظن و خوش باوري بي اندازه كسي كه وظيفه ارزيابي افراد را بر عهده دارد، صحت و دقت ارزشيابي را به صورت جدي تهديد مي كند.

اين نكته درست است كه حسن ظن، يك فضيلت والاي اخلاقي است و بر اساس تعاليم قرآن كريم و روايات معصومان (ع ) مسلمانان بايستي همواره نسبت به يكديگر حسن ظن داشته باشند و روابط اجتماعي خود را بر مبناي آن، پايه ريزي كنند؛ ليكن اين قانون كلي استثناهايي نيز دارد كه يكي از آن موارد هنگام بررسي عملكرد كاركنان و ارزيابي آنان است؛زيرا عده اي با ظاهر سازي و تملق و چاپلوسي تلاش مي كنند كه تا نظر مديران و مسئولان سازمان را به خود جلب كرده و سيماي مطلوبي از خود در ذهن آنان ترسيم كنند. بنابراين، ضروري است كه هنگام ارزيابي عملكرد اين گونه افراد دقت كافي به عمل آيد و از خوش باوري و حسن ظن ها نسبت به آنان پرهيز شود.

امام علي (ع ) به مالك اشتر مي فرمايد:

ثم لايكن اختيارك اياهم علي فراستك و استنامتك و حسن الظن منك؛[1] سپس در انتخاب آنان، هرگز بر فراست و اطمينان و خوش ‍ گماني خود تكيه مكن.

بر اساس اين روايت، يكي ديگر از موانع ارزشيابي خوش باوري و حسن ظن ارزشياب است؛زيرا اين خوش گماني، مانع از ارزيابي دقيق و واقعي عملكرد و توانمندي هاي افراد شده و از دقت و اعتبار لازم براي ارزشيابي مي كاهد. روشن است كه اين مطلب به معناي اعمال بدبيني و سوء نگرش ‍ مطلق به افراد، هنگام ارزشيابي نيست.









    1. همان.