کد مطلب:78284 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:177

قرآن ناطق











آيات روشن و حيات بخش قرآن كريم مفاهيم زنده و متعالي و ارزشمندي است، كه بيرون از صفحات اين كتاب، براي جلوه ي حقيقي و تجلي نهايي خود مصداق و نمونه ي عيني و آشكار مي طلبد. تجلي آشكار آيات قرآن در حيات عترت معصوم رسول الله (ص) مصداق حقيقي قرآن را عينيت بخشيده و در چشم انداز و ديدگاه همه ي انسانها در همه ي عصرها قرار داده است. و از آنجا كه انديشه، بيان و عمل ائمه ي اطهار عليهم السلام

[صفحه 98]

مطابق و هماهنگ و سازگار با قرآن كريم و منطق وحي است، ايشان را قرآن ناطق ناميده اند. چرا كه اراده، انديشه، زبان و عمل عترت مطهر پيامبر (ص)، قرآن را در چشم و دل هر مسلمان آگاه و آزاد و صاحب بصيرت تداعي مي كند. و از آنجا كه همه ي آيات ايمان، اخلاص، تقوي، عمل صالح، ايثار، جهاد، شهادت، امر به معروف و نهي از منكر، نماز، زكوه، حج، كلمه ي طيبه و اقامه ي قسط و عدل در لحظه لحظه ي زندگاني عترت مطهر و معصوم رسول الله (ص) جاري و مشهود است، تا آنجا كه گويي قرآن با همه ي آيات مباركاتش در صدا و سيما و كردار آنان جلوه كرده، عنوان زيباي قرآن ناطق براي ايشان صواب و حق است. و به همين دليل روشن و انكار ناپذير، امامت و پيشوايي امت اسلامي حق قطعي و حتمي آنان است. اگر عترت پيامبر اكرم (ص) كه بر اساس حديث ثقلين، ثقل كبيرند و ظاهر و باطن و حقايق و اسرار و علوم قرآن در حيات آنها جلوه گر است، امامت امت اسلامي را عهده دار نباشند، پس چه كساني اين شايستگي و صلاحيت را خواهند داشت؟ در حالي كه جز ايشان احدي از اصحاب رسول الله به اسرار و حقايق و علوم و بطون قرآن آگاه نيست.

تصريح آيات قرآن مجيد در رابطه با امامت عترت پيامبر خدا (ص) از يك سو و از سوي ديگر توصيه، تبليغ و انتصاب ايشان از جانب رسول الله (ص) به امامت امت اسلامي، همراه با تجلي قرآن در حيات ائمه ي اطهار (ع) آيات روشن و آشكار و انكار ناپذيري بر امامت اهل بيت عصمت و طهارت مي باشد. و امام علي بن ابيطالب عليه السلام با توجه به اين واقعيتهاي حتمي فرمود، آيات و نشانه هاي الهي- در ارتباط با امامت

[صفحه 99]

عترت پيامبر- روشن و آشكار است.

و المنار منصوبه. (و نورافكن هاي خدايي نصب شده است).

امام علي عليه السلام با توجه به طلوع خورشيد تابناك سيماي رسول الله در صحنه ي حيات امت اسلامي و درخشش و تابندگي آيات قرآن كريم در آسمان گيتي، راه هر انحراف و اشتباهي را بر مسلمانان بسته و مردود مي داند. و به عقيده ي امام عليه السلام اگر زمينه و اسباب انحراف از صراط مستقيم اسلام براي مسلمانان فراهم باشد، بي گمان مربوط به روزگار پس از رحلت پيامبر اسلام است.

همان روزهاي تلخ و ناگواري كه تازه پيامبر اكرم (ص) ديده از دنيا فروبسته و به شوق رفيق اعلي به سوي ملكوت پر كشيده است. و با رحلت او خورشيد تابناك جمالش از آسمان حيات امت اسلامي غروب كرده و در نتيجه تاريكيهاي جاه طلبي و شهرت و نفس پرستي فضاي زندگي مسلمانان را پر كرده است. در چنان ظلمات وهم آفرين و خطرناكي كه از همه سوي اهريمنان به حريم اسلام و مسلمين حمله ور شده اند، تا مگر در اين فرصت مناسب راه هدايت و سعادت را با غصب امامت و خلافت رسول الله (ص) بر جمهور مسلمين سد كنند، امام علي (ع) روشني و تابندگي نورافكنهاي نصب شده ي الهي را به همه ي مسلمانان ظلمت زده ياد آور مي شود. اگر چه در كلام امام به صراحت از اين نورافكنهاي خدايي نامي برده نشده، ولي به قرينه ي موضوع و دلالت ادامه ي كلام امام (ع) اين نورافكنهاي خدايي عبارتست از:

[صفحه 100]


صفحه 98، 99، 100.