کد مطلب:78286 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:176

وصف امامان حق











هم موضع سره و لجا امره و عيبه علمه و موئل حكمه و كهوف كتبه و جبال دينه، بهم اقام انحناء ظهره و اذهب ارتعاد فرائضه.

زرعوا الفجور و سقوه الغرور و حصدوا الثبور، لا يقاس بال محمد (ص) من هذه الامه احد و لا يسوي بهم من جرت نعمتهم عليه ابدا.

هم اساس الدين و عماد اليقين، اليهم يفي ء الغالي و بهم يلحق التالي و لهم خصائص حق الولايه و فيهم الوصيه و الوراثه، الان اذ رجع الحق الي اهله و نقل الي منتقله.[1].

«عترت پيامبر (ص) جايگاه راز، پناه امن دين، گنجينه ي دانش، مرجع حكم، گنجينه هاي كتابهاي خدا و كوههاي استوار دين پروردگار مي باشند. و خداي توانا پشت دين را به ياري آنان راست و استوار كرد و لرزش آن را از ميان برد.

دشمنان عترت پيامبر (ص) بذر گناه و فساد افشاندند و آن را با آب

[صفحه 113]

غرور آبياري كردند و محصول اين بذر را كه جز هلاك و نابودي نبود درويدند. هيچ يك از افراد اين امت را با خاندان محمد (ص) قياس نمي توان كرد و آنها كه هميشه از نعمت وجود و حضور عترت پيامبر (ص) بهره مي برند، با ايشان برابر نيستند.

عترت رسول الله (ص) اساس و پايه ي دين و ستون و قائمه ي يقين مي باشند. تندروان بايد به آنها- كه ميانه رواند- برگردند و كندروان بايد بكوشند تا به آنها برسند. ويژگيها و شرايط ولايت و امامت در وجود آنان فراهم آمده و پيامبر اكرم (ص) درباره ي جانشيني آنها وصيت و سفارش كرده است. خاندان پيامبر كمالات نبوي را از آن بزرگوار به ارث برده اند. در اين زمان- هنگامه ي خلافت امام علي عليه السلام- حق به اهل آن بازگشته و به جايگاه اصلي خود انتقال يافته است».

به اعتقاد امام عليه السلام حكومت امام حق در جامعه ي اسلامي باعث روي آوري مردم به صلاح و صواب و حق و عدل و قسط و اخلاص و تقوي و ايثار مي شود. و در هنگامه ي خطرناك و وحشت آفرين حكومت پيشواي جور و باطل، زمينه ي فساد و تباهي و انحراف از حق و رواج و حاكميت باطل فراهم مي آيد. و بر اساس همين تجربه ي تاريخي امام عليه السلام، همه ي قدرت خود را در معرفي امام حق و تبين ملاكها و معيارهاي حكومت حقه اسلامي بكار مي برد، باشد كه از حضور و ظهور فساد و انحراف در جامعه ي اسلامي جلوگيري كرده باشد.

شرايط محيطي و اوضاع اجتماعي در روزگار امام حق و دوران حكومت پيشواي فاجر در كلام امام (ع) تصريح شده، آنجا كه فرمود:

[صفحه 114]

اما الامره البره فيعمل فيها التقي و اما الامره الفاجره فيتمتع فيها الشقي، الي ان تنقطع مدته و تدركه منيته.[2].

«در زمان زمامدار عادل و نيكوكار مردم پرهيزگار به اطاعت خدا سرگرم مي باشند. و در روزگار امير و حاكم فاجر و ستمگر، مردم ناپرهيزگار و بدكار به بهره هاي فراوان دست مي يابند، تا هنگامي كه روزگار هر يك به سر آيد و به پاداش خويش برسند».


صفحه 113، 114.








    1. نهج البلاغه فيض، خطبه 2.
    2. نهج البلاغه فيض، كلام 40.