کد مطلب:92290 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:171

خطبه 009-درباره پيمان شكنان











[صفحه 271]

و من كلام له (ع): و قد ارعدوا و ابرقوا اين كلام مذمت و تشنيع طلحه و زبير و اتباع ايشانست و مراد از ارعاد و ابراق تهديد و وعيد ايشان است يعني به درستي كه طلحه و زبير و اتباع ايشان همچو رعد غريدند و مثل برق از جاي خود جستند و تهديد و وعيد نمودند به حرب حضرت اميرالمومنين (ع). و مع هذين الامرين الفشل و اين هر دو كار دليل است بر ترس و بي قوتي و عدم شجاعت زيرا كه تهديد و وعيد و عربده و غوغا بيش از ايقاع حرب علامت ترس و عجز است و سكوت و خاموشي پيش از جنگ دليل بر شجاعت است چنانكه اميرالمومنين (ع) بجهت تعليم حرب به اصحاب خود فرمود كه (و اميتوا اصواتكم فانه اطرد للفشل) يعني بميرانيد آواز خود را زيرا كه بد دلي و عجز را دور مي گرداند از شما. آورده اند كه شخصي ابوطاهر نام مي خواست كه با مقتدر بالله عباسي جنگ كند و لشكر ابوطاهر هزار و پانصد سوار بود و آن عباسي را لشكر هشت هزار چون هر دو لشكر نزديك هم رسيدند غوغا و فرياد و عربده از لشكر عباسي به سمع ابوطاهر رسيد ابوطاهر گفت اين عباسي ترسيد و عجز بر وي غالب گشت پس چون جنگ كردند عباسي منهزم گشت. و لسنا نرعد حتي نوقع و لا نسيل حتي نمطر و رعد ما و سيل ما بي بارا

ن نيست يعني اقوال ما مقرون به افعالست و قول ما بي فعل نمي باشد چنانكه سيل بي باران نمي باشد زيرا كه فضيلت قول آنست كه با فعل مقرون باشد و رذالت قول آنست كه با فعل چنانكه فضيلت رعد و برق آن است كه با باران باشد.


صفحه 271.