کد مطلب:10231 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:362

زنان برگزيده در قرآن
مقاله
بسم الله الرحمن الرحيم

الهي انطقني بالهدي و الهمني التقوي



بحث را بينندگان عزيز، شب رحلت حضرت زينب (سلام الله عليها) گوش مي دهند. من هم مي خواهم مقداري راجع به زن صحبت كنم. بحث هايي داشته ام ولي حرف هاي جديدي هم دارم. در قرآن زناني را خدا تعريف كرده، زنان نمونه، كه حتي از زنان پيغمبر هم، بعضي زن ها بهتر هستند. زنان پيغمبر ام المومنين هستند اما بهترين ها نيستند. يعني همه آنها يكسان نيستند. يكي مثل خديجه است. ام سلمه هست كه خيلي مقامش بالا است. در سوره ي تحريم، يك آيه داريم كه مي فرمايد كه: اي زن هاي پيغمبر شما بهترين نيستيد. از شما بهتر هم هست. اگر خواسته باشيد يك توقعات بي خودي داشته باشيد، شما را رها مي كند و زناني از شما بهتر هم براي پيغمبر هست. از اين آيه معلوم مي شود كه زن هاي پيغمبر بهترين ها نيستند. حالا زن خوب چه كسي است، وقتي مي خواهد بگويد زن خوب چه كسي است؟ آنوقت سوره ي تحريم، يك صلوات بفرستيد تا پيدايش كنم. (صلوات حضار)

1- ويژگي هاي زنان برتر در قرآن

بسم الله الرحمن الرحيم. «عَسي رَبُّهُ» «عَسي» با (عين) و (سين) يعني اميد است. اميد است پروردگار پيغمبر «إِنْ طَلَّقَكُن » اي خانم هاي پيغمبر، اگر شما را طلاق بدهد، اميد است «أَنْ يُبْدِلَهُ أَزْواجاً خَيْراً مِنْكُن » يك همسرهاي «خَيْراً مِنْكُن» بهتر از شما. حالا زني كه بهتر از زن پيغمبر چه كسي است؟ مي گويد: اين شرايط او است:

1- آنوقت زن خوب اين است. «مُسْلِماتٍ» مسلمان باشد. «مُؤْمِناتٍ» مومن باشد. «قانِتاتٍ» اهل اطاعت و اينها باشد. «تائِباتٍ» لغزشي كرد توبه كند. «عابِداتٍ» اهل عبادت باشد. «سائِحاتٍ» در طريق معرفت سير كند. حالا ديگر فرق نمي كند. «ثَيِّباتٍ وَ أَبْكارا» (تحريم/5) چه بيوه باشد، چه باكره.

اول اينجا يك نكته ي ادبي بگويم. در اين كمالاتي كه براي زن شمرده شده است، هيچ كدام (واو) ندارد. مثلاً نگفته: «مُسْلِماتٍ و مُؤْمِناتٍ و قانِتاتٍ و تائِباتٍ و عابِدات و...» هيچ... همه بدون (واو) است. گفته زناني «مُسْلِماتٍ» «مُؤْمِناتٍ» «قانِتاتٍ» «تائِباتٍ» همه بي واو هستند. آخري را يك واو گذاشته است. گفته: «ثَيِّباتٍ وَ أَبْكارا» چرا آخري را واو گذاشته است؟ چون آن همه كمالات در يك زن جمع مي شود. يعني يك زن مي تواند هم مومن باشد. هم مسلمان باشد. هم متواضع باشد. هم و هم و هم... اما نمي شود يك زن هم باكره باشد هم بيوه باشد. لذا اينجا يك واو گذاشته است. گرفتي چه مي گويم؟ يعني چه مي خواهم بگويم؟ مي خواهم بگويم خداوند در كتابي كه فرستاده حتي واوش يك معنا دارد. اينطور نيست كه حالا اينجا واو بگيريم. مثلاً يك وقت مي گوييم كه كبريت بگير و صابون و مثلاً گوشت و سبزي و... ما همينطور يك چيز مي گوييم. حالا چه واو بود، چه مي توانيم بگوييم: گوشت بگير. سبزي بگير. چه بگوييم: گوشت بگير و سبزي بگير وچه وچه... يعني ما گفتن هايمان، در گفته هاي ما او باشد يا نباشد خيلي فكرش نيستيم. اما قرآن، «مِنْ لَدُنْ حَكيمٍ خَبيرٍ» (هود/1) اين قرآن از طرف علم بي نهايت است. يعني حتي نقطه و واوش چه؟ حساب و كتاب دارد. وقتي مي خواهد بگويد: زن خوب چه كسي است؟ مي گويد: زن خوب، «مُسْلِماتٍ» بعد «مُسْلِماتٍ» چه بود؟ «مُسْلِماتٍ، مُؤْمِناتٍ» همه را مي گويد. مي گويد: اينها علامت زن خوب است. آنوقت در همه ي كمالات، آن كمال آخري را واو گذاشته است. چرا؟ مي گويد: براي اينكه شايد به خاطر اين باشد. حالا...

2- زنان قرآني، اهل خرد و ايمان

زن خوب كيست؟ اصولاً بر خلاف اينكه ما مثلاً مي گوييم عقل زن كمتر از مرد است، قرآن مي گويد: زن اولي الالباب است. «لِأُولِي الْأَلْبابِ» يعني صاحبان عقل. در سوره ي آل عمران مي گويد كه: «إِنَّ في خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهار» در اختلاف شب و روز، در پيدايش شب و روز، در آسمان ها، در آفرينش آسمان ها و زمين، «لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْباب » (آل عمران/190) يعني كسي نگاه به طبيعت مي كند اين طبيعت نشانه ي قدرت خداست. آنوقت «لِأُولِي الْأَلْبابِ» چه كساني هستند؟ «لِأُولِي الْأَلْبابِ» يعني صاحبان عقل، صاحبان عقل مي گويد: كساني هستند كه ياد خدا مي افتند، ايستاده، نشسته، خوابيده يعني هيچ وقت از خدا غافل نيستند. بعد هم اين «لِأُولِي الْأَلْبابِ» دعاهايي دارند مي گويند: «ربّنا، ربّنا، ربّنا» دعاهاي «لِأُولِي الْأَلْبابِ» را نقل مي كنند. آخرش مي گويد: «فَاسْتَجابَ لَهُمْ» خداوند اين «لِأُولِي الْأَلْبابِي» كه در آسمان و زمين فكر مي كنند، ياد خدا مي افتند دعا مي كنند، مي گويد: «لِأُولِي الْأَلْبابِ» خدا مي گويد: «فَاسْتَجابَ لَهُمْ» (آل عمران/195) اين دعاي «لِأُولِي الْأَلْبابِ» را مستجاب مي كند. مي گويد: من عمل شما را ضايع نمي كنم. «مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثي » (آل عمران/195) مرد باشد يا زن باشد. نمي شود گفت: زن كم عقل است. نه، گاهي وقت ها مرد كم عقل است. گاهي وقت ها زن كم عقل است. گاهي وقت ها هردو كم عقل هستند. گاهي وقت ها هم هردو پر عقل هستند.

مي خواهم راجع به زينب كبري صحبت كنم. يك نمونه زن براي شما بگويم. در سوره ي نمل يك قصه اي دارد، صلواتي بفرستيد. (صلوات حضار) از يك خانم.... ماجراي اين قصه را براي شما بگويم.

3- نحوه برخورد حضرت سليمان با كارگزارانش

يك مرتبه سليمان از نيروهايش سان مي ديد. ديد هدهد نيست. گفت: «ما لِيَ لا أَرَي الْهُدْهُد» (هدهد/20) هدهد نيست. چه شده كه هدهد را نمي بينم؟ بعد از يك لحظاتي هدهد آمد. هدهد به سليمان گفت: «أَحَطتُ» «أَحَطتُ بِمَا لَمْ تحُِطْ بِهِ » يك چيزي بلد هستم كه تو هم بلد نيستي. «وَ جِئْتُكَ مِن سَبَإِ بِنَبَإٍ يَقِينٍ» (نمل/22) از منطقه ي كشور سبأ يك خبر يقيني آوردم. اين آيه براي آزادي است. در حكومت الهي بقدري آزادي است كه يك پرنده جرئت مي كند به شاه مملكت بگويد: چيزي مي دانم كه تو نمي داني. «أَحَطتُ» يعني احاطه ي علمي دارم به چيزي كه «لَمْ تحُِطْ» تو سليمان هم بلد نيستي. اين آزادي در حكومت انبيا است. هدهد هم جرئت كند حرف بزند، بگويد:آقا من چيزي مي دانم كه تو نمي داني. درست است سليمان هستي. اما من چيزي مي دانم كه تو نمي داني. از اين معلوم مي شود خبرگزاري ها نبايد احتمالات را نقل كنند، طبق بعضي از گزارش هاي تأييد نشده. مي گويد: نه ببين «بِنَبَإٍ يَقِينٍ» من خبري كه مي آورم خبر يقيني است. خبر مشكوك نيست. يعني تا حرفي را يقين نداريد نزنيد. خوب حالا خبر چيست؟ اينجا چه كسي حرف مي زند؟ هدهد دارد... به چه كسي؟ حالا مي خواهم اين خانم را براي شما بگويم. «إِنيّ ِ وَجَدت » من يافتم، «امْرَأَةً» امرأة يعني... يك خانمي را پيدا كردم كه «تَمْلِكُهُم » حكومت دستش بود. «وَ أُوتِيَتْ مِن كُلّ ِ شيَ ْء» همه چيزي داشت. «وَ لهََا عَرْشٌ عَظِيمٌ» (نمل/23) يك تخت بسيار بزرگي داشت. خانمي بود شاه بود. همه چيزي داشت. حكومت دست اين خانم بود. خوب پس پيداست خانم هم مي تواند شاه شود. «وَجَدتُّهَا» اين خانم را پيدا كردم «وَ قَوْمَهَا» اين خانم و دارو دسته اش «يَسْجُدُونَ لِلشَّمْس » «شَّمْس» يعني ... اينها خورشيد پرست هستند. «مِن دُونِ الله » خداپرست نيستند. «وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ» (نمل/24) شيطان اين خورشيد پرستي را پهلوي آنها جلوه داده خيلي چنين با... قشنگ خورشيد را مي پرستند و اينها بله...

خوب اين خبر را چه كسي داد، هدهد داد. سليمان گفت: من بايد بررسي كنم. يعني تا خبري را شنيديد ولو خود خبرنگار مي گويد: قطعي است، اما شما به گفتن او... تحقيق كن. «قَال » سليمان گفت: «سَنَنظُر» «نَنظُر» يعني نظر مي دهم. صبر مي كنم. «أَ صَدَقْت » صادق هستي، راست مي گويي. «أَمْ كُنتَ مِنَ الْكَاذِبِينَ» (نمل/27) يا؟ ... درست است تو خبر دادي كه از منطقه اي پرواز مي كردي منطقه ي سبأ، پادشاهش خانم است. مردم خورشيد پرست هستند. تخت بزرگي دارد. گزارش را شنيدم. اما حالا من بايد تحقيق كنم. «أَ صَدَقْتَ أَمْ كُنتَ مِنَ الْكَاذِبِينَ» خوب، «اذْهَب بِّكِتَبي» من يك نامه مي نويسم، اين نامه را ببر به آن خانم بده. يك نامه نوشت. «فَأَلْقِهْ إِلَيهِْم » نامه را به اين خانم بده. هدهد هم نامه را گرفت و رفت. اين نامه را هدهد... پرواز كرد. اين... پست هوايي. با پست هوايي اين نامه را برد. «اذْهَب بِّكِتَبي» اين نامه را ببر. «فَأَلْقِهْ إِلَيهِْم » پهلويشان بيانداز. «ثُمَّ تَوَلَّ عَنهُْمْ» برو كنار بايست. «فَانظُر» نگاه كن. «مَا ذَا يَرْجِعُونَ» (نمل/28)

4- برخورد منطقي بلقيس با نامه حضرت سليمان

برخوردشان با اين نامه چيست؟ خوب، خانم نامه را كه ديد، «قَالَت » اين خانم گفت: «يَأَيهَُّا الْمَلَؤُا» اي مردم! جمعيت! «إِنيّ ِ أُلْقِيَ إِليَ َّ كِتَابٌ كَرِيمٌ» (نمل/29) يك كتاب كريمي براي من نازل شده است. اين خانم معلوم مي شود خيلي خانم با شعوري بود. هنوز چيزي نشده فهميد اين نامه با باقي نامه ها... گفت: «كِتَابٌ كَرِيمٌ» مثل اينكه مي گوييم: قرآن كريم، در اين نامه كرامت است. نامه ي بزرگي است. «إِنَّهُ مِن سُلَيْمَان » اين نامه از سليمان است. «وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ» (نمل/30) در نامه نوشته بسم الله الرحمن الرحيم. «أَلَّا تَعْلُواْ عَليَ َّ وَ أْتُونيِ مُسْلِمِينَ» (نمل/31) گردن كلفتي نكنيد بياييد خدا پرست شويد. بلند شويد بياييد اسلام بياوريد. «قالت» اين خانم ادامه داد. «يَأَيهَُّا الْمَلَؤُا» اي جمعيت! «أَفْتُونيِ فيِ أَمْرِي » (نمل/32) شما فتوا بدهيد. به نظر شما چه كنم؟ اين نامه اي كه آمده چه كنم؟ اين معلوم مي شود خانمي بود كه استبداد هم نداشت. «أَفْتُونيِ» يعني شما فتوا بدهيد. رأي شما چيست؟ اين دموكراسي كه حالا فكر مي كند آمريكا پدر دموكراسي است به غلط، نخير اين دموكراسي هزارها سال قبل از پيغمبر ما هم بوده است. اين خانم كافر هم دموكراسي داشت. اين خانم گفت كه: «أَفْتُونيِ» شما فتوا بدهيد. نظر شما چيست؟ «فيِ أَمْرِي» «مَا كُنتُ قَاطِعَة أَمْرًا» من هيچ وقت با قاطعيت كاري را انجام نمي دهم، «حَتيَ تَشهَْدُونِ» (نمل/32) مگر اينكه شما هم شهادت بدهيد. اگر شما امضا كرديد من هم قاطع برخورد مي كنم. اگر شما شك داشتيد، من هم اقدامي نمي كنم. دموكراسي اين است. دموكراسي اين است. در قرآن دموكراسي از زن كافر، از بلقيس زمان حضرت.... زمان حضرت... سليمان...

ارتشي ها و درباري ها «قَالُواْ نحَْنُ أُوْلُواْ قُوَّةٍ» ما قدرت داريم. نامه را دور انداز. «وَ أُوْلُواْ بَأْسٍ شَدِيد» ارتش قوي، پايگاه محكمي داريم. البته «وَ الْأَمْرُ إِلَيْكِ» (نمل/33) اختيار با شما است. اما نترسي. مي خواهي برخورد كني ما... ببين پادشاه ايران بي شعور بود. نامه ي پيغمبر را پاره كرد. اين خانم با شعور بود، گفت: «كِتَابٌ كَرِيمٌ» اين زن به نامه ي پيغمبر مي گويد: كريم! آن مرد نامه پيغمبر را پاره مي كند. زن و مرد نيست. گاهي وقت ها زن ها خيلي شعورشان از مردها بيشتر است. گاهي هم مردها شعورشان از زن ها بيشتر است. گاهي هم هردو گيج هستند. «تَبَّتْ يَدا» (مسد/1) آخرش هم مي گويد: «وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ» (مسد/4) هم خود ابو لهب نااهل بود هم زنش. حالا، «قَالَت» اين خانم گفت: ببين! «إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُواْ قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا» اگر سليمان وارد منطقه شود ما قلع و قمع مي شويم. «وَ جَعَلُواْ أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً» (نمل/34) همه ي شما كه عزيز هستيد ذليل مي شويد. «أَعِزَّةَ» اذله مي شوند. يعني عزيزها ذليل مي شوند. وقتي نامه نوشته بياييد مسلمان شويد ببينيم حرفش چيست؟ گفتند: حالا ما سليمان را امتحان كنيم. يك هدايايي برايش مي فرستيم شايد يك هديه بفرستيم ديگر چيزي نگويد. وَ «إِنيّ ِ مُرْسِلَةٌ إِلَيهِْم » خانم گفت: من يك چيزي برايش مي فرستم كه «بِهَدِيَّةٍ» يك هديه برايش مي فرستم. «فَناظِرَةٌ بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ» (نمل/35) هديه مي فرستيم ببينيم مثلاً حالا دو تا قالي ابريشمي برايش مي فرستيم ديگر دست از دعوت بردارد. اخر بعضي ها مي گويند: آقا بيايم يك شعر برايت بخوانم؟ آقا يك هزاري به او بدهي مي رود. اين پيداست مي خواهد شعر بخواند پول بگيرد. پول به او بدهي اصلاً ديگر شعر نمي خواند. اين ممكن است مثلاً حق السكوت مي خواهد. «فَلَمَّا جَاءَ سُلَيْمَان » وقتي هديه را به سليمان دادند «قَالَ أَ تُمِدُّونَنِ بِمَال » شما من را با مال مي خواهيد كمك كنيد؟ قالي براي من فرستاديد كه حرف نزنم؟ سكه مي دهيد كه چيزي نگويم؟ «مَا ءَاتَئنِ َ اللَّهُ خَيرٌْ مِّمَّا ءَاتَئكُم » آنكه خدا به من داده حكومت سليماني به من داده است. اين خانم براي من هديه فرستاده كه چيزي نگويم. «بَلْ أَنتُم بهَِدِيَّتِكمُ ْ تَفْرَحُونَ» (نمل/36) «انتم» يعني؟ شما با اين هديه ها دلتان خوش است. مثلاً من پيغمبر خدا از شما هديه بگيرم كه كاري با شما نداشته باشم. «حق السكوت» پول بگيرم كه مثلاً مردم خورشيد پرست باشند. امت خلق خدا خورشيد پرست باشند، و رئيسشان هم با يك هديه لب من را بدوزد. كج خوانديد. «ارْجِعْ إِلَيهِْم » برو پهلويشان. «فَلَنَأْتِيَنَّهُم بجُِنُود» جنود يعني جند. جند يعني... يك لشگري مي فرستم كشورتان كه «لَّا قِبَلَ لهَُم بهَِا وَ لَنُخْرِجَنهَُّم مِّنهَْا أَذِلَّةً وَ هُمْ صَاغِرُونَ» (نمل/37)» يك لشگر كشي مي كنم تا بفهميد كه بايد خورشيد بپرستيد يا خداي خورشيد را؟ اين قصه طولاني است. حالا، من يك تكه اش را برايتان گفتم. اين قصه ي بلقيس من اينجا چند تا نكته از اين خانم نوشتم. كه اين خانم چقدر خانم با كمالي بود. اول اينكه در قرآن اسم چند خانم آمده است. يكي اين خانم است. يكي هم زن فرعون است. يكي هم عرض كنم كه مريم و مادرش است. يكي هم فاطمه ي زهرا است كه «وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ» (آل عمران/61) كه پيغمبر فرمود: ما زنمان را مي آوريم نفرين مي كنيم. بعد وقتي ديدند زنش را مي آورد فاطمه را آورده است. حالا، اين زن ها، زن هاي نمونه هستند. و حالا برجسته ترين ها را بعد مي گوييم.

ويژگي ها يك خانمي بود كه اول حاكمي قدرتمند بود. چون قرآن مي گويد: «وَ أُوتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْ ء» (نمل/23) همه چيز در اختيارش بود. خيلي قدرت داشت. دوم اينكه آدم مودبي بود. گفت: «كِتَابٌ كَرِيمٌ» به نامه ي پيغمبر گفت: كتاب كريم است. سوم اينكه مستبد نبود. دموكراسي را گفت هرچه شما بگوييد. چهارم اينكه جلوي غرور و چاپلوسي اطرافيان را گرفت. اطرافيان چاپلوس گفتند ما قوي هستيم. فرمود: بله قوي هستيد. اما قدرت سليمان از شما بيشتر است. اينقدر تملق نگوييد. روحيه ي صلح طلبي داشت. عجله نكرد. تيزهوش بود. كه آيات بعد را نخواندم. اين نكاتي بود كه در رفاه خوبي و بدي آدم هايي كه خوب هستند و آدم هايي كه بد هستند يك جوهري دارند، آن جوهر باعث مي شود كه اينها در هر شرايطي كمالاتشان را نگه دارند. ببينيد، ما دو تا «نِعْمَ الْعَبْد» در قرآن داريم. «نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ» (ص/30) يكي راجع به سليمان داريم. كه سليمان در انبيا مرفه ترين پيغمبر بود. يكي هم راجع به ايوب داريم كه ايوب در انبياء مشكل دارترين پيغمبر بود. كه مي گويند: فلاني صبر ايوب دارد. يعني در تمام انبيا پيغمبري شايد به اندازه ي ايوب زجر نكشيد. در تمام پيغمبر ها، پيغمبري هم به اندازه ي سليمان در رفاه نبود. همه ي حكومت دنيا دستش بود. او در رفاه، ولي خدا يك تمبر پشت دو پاكت مي زند. هردو مي گويد: «نِعْمَ الْعَبْد» يعني چه؟ «نِعْمَ الْعَبْد» يعني آدم وقتي بنده ي خدا شد، با طلا و نقره و خانه ي استيجاري و خانه ي شخصي و حقوق قراردادي يا خريد خدمت يا استخدام رسمي و رأي بياورد و رأي نياورد و رئيس جمهور بشود و نشود. وكيل بشود و نشود. شوراي شهر بشود و نشود. امام جمعه بشود و نشود. يعني اصلاً برايش فرقي نمي كند. اين جوهر انسان است. مثل كارمندهاي بانك، كارمندهاي بانك چه امروز اين قسمت بانك بايستد پول بدهد. هيچ غصه نمي خورد. يا آن قسمت بانك بايستد پول بگيرد، نه آنوقتي كه مي گيرد كيف مي كند نه آنوقتي كه مي دهد غصه مي خورد. چون مي داند هردو امانت است. براي من كه نيست. امانت است. قرآن مي گويد: يك چنين حالتي داشته باشيد. حوادث تلخ و شيرين شما را از اين نعم العبد خارج نكند. «نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ» خوب بنده اي است. يعني فقر ايوب را از مرز خارج نكرد. رفاه سليمان را از مرز خارج نكرد. ما گاهي وقت ها مثلاً از يك شهر به شهر ديگر برويم حجابمان عوض مي شود. از دبيرستان به دانشگاه مي رويم حجابمان عوض مي شود. اصلاً خانه دخترعمه، پسرخاله مي رويم، دو تا جلسه ي فاميلي مي رويم برمي گرديم ديگر آن انسان قبلي نيستيم. رفته خانه ي مثلاً خواهرش ديده مبلمانش، ماشينش، اتاق هايش را رنگ كرده يك خرده مثلاً زندگي خواهرش بهتر است. برمي گردد در خانه كودتا مي كند. آخر اين زندگي است ما داريم. يك مهماني ما را كلافه مي كند. زنده باد سليمان! كه حكومت او را تغيير نداد. زنده باد ايوب كه فقر او را تغيير نداد. اين درس است. قرآن پيام هايش اينها است. در سوره ي صاد دو تا پيغمبر را راست هم گذاشته است. در يك صفحه اين، يك صفحه اين. پيغمبر مشكل دار، پيغمبر مرفه، هر دو را هم نوشته «نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ» اين دو تا تابلو را گفته كه به ما درس بدهد. كه شرايط از امروز بنده در تلويزيون هستم، فردا هم گفتند: آقاي قرائتي! الو بفرماييد. شما از اين شب جمعه در تلويزيون نيستيد. خوب نيستم كه نيستم. بودم و نبودم بايد در من بايد در من يك طور باشد. اگر يك شكل بودم مي شود آدم خوبي باشم. وگرنه اگر با كشمش داغ شدم، با كاهو سرد شدم، اين پيداست كه ...

اين خيلي مهم است. امام وقتي در هواپيما نشست از فرانسه به ايران بيايد، مصاحبه كردند چه احساسي داري؟ فرمود: چه؟ بگوييد. هيچ! كلمه ي هيچي را گفت. يعني چه؟ يعني اگر هواپيما سالم به ايران رسيد، رفتيم جمهوري اسلامي را تشكيل داديم، الحمدلله! هواپيما را هم سرنگون كردند باز شهيد شديم الحمدلله! «إِحْدَي الْحُسْنَيَيْن » (توبه/52) «إِحْدَي الْحُسْنَيَيْن » يعني هردو خوب است. يعني اين فرق نمي كند. مثل اينكه آدم پول دارد حالا در اين كيسه اش بگذارد يا در اين كيسه بگذارد. مي خواهد داماد پهلوي عروس بنشيند. يا اينطرف عروس بنشيند. يا آنطرف عروس بنشيند. برايش فرق نمي كند. در بانك مسئول پول بگيرد يا پول بدهد. برايش فرق نمي كند. مي خواهد وضو بگيرد يا از اين شير وضو بگيرد يا از آن شير. يعني برايش همه چيز، يعني روحش به قدري بزرگ است، كه اين تلخ و شيريني ها در او اثر نمي گذارد. يك دعا مي كنم آمين بگوييد. خدايا به آبروي اوليائت ايماني به ما بده كه هيچ حادثه اي در ايمان ما تأثير سوء نگذارد. خيلي مهم است.

5- حضور حضرت زينب با دو فرزندش در كربلا

اما زينب كبري چه كسي بود؟ زينب كبري دو تا بچه هايش شهيد شد. كربلا! غير از برادرهايش امام حسين و ابالفضل دو تا هم پسر جوان داشت شهيد شد. شوهر زينب يك جلسه ي فاتحه در مدينه گرفت. مراسم يادبود سوگواري براي جوان هايش گرفت. يك نفر كه آمد فاتحه بخواند گفت: حالا چرا عقب دايي شان امام حسين رفتند؟ همينجا مي ايستادند به قول امروزي ها كنكوري، فوق ليسانسي، استخدامي، داماد مي شد. حالا بالاخره جوانت بدستت رسيده بود، حالا امام حسين مي خواست برود، برود. اينها چرا عقب دايي شان رفتند؟ اگر نرفته بودند شهيد نمي شدند. الآن هم هستند بعضي ها كه به خانواده ي شهداء حرف مي زنند. خوب نبايد بچه ات برود شهيد شود. به من چه كه شهيد شده است؟ تا گفت: نبايد شهيد شود، شوهر زينب عبدالله، گفت: به تو چه؟ من افتخار مي كنم پدر شهيد هستم. برو گمشو. يعني گاهي وقت ها بايد در مقابل اينها كه مي گويند: نبايد شهيد شود. نبايد جانباز شود. به من چه جانباز شده است؟ اينها را بايد حالگيري كرد. چنان ضايعش كرد، ...

6- نماز شب حضرت زينب، در سخت ترين حالات

زينب كبري... معمولاً ما يك خرده حال نداشته باشيم، خيلي كارها را نمي كنيم. اما زينب كبري همان غروب عاشورا كه شب شد، باز هم نماز شبش را از دست نداد. ما الآن مي گوييم: حالا عروسي است براي شب بعد قضا مي كنيم. ببين حالا در ماشين نشستيم، نماز نخواندي؟ خيلي خوب! بعد قضا مي كنيم. خوب بلند شو بگو: راننده نگهدار. نه! آخر ممكن است حالا مردم بايستند و حالا باشد قضا مي كنيم. چنان راحت، يك اتوبوس كافي است براي اينكه... داريم مي خواهيم نماز بخوانيم، قليان مي آيد يا مثلاً مي گوييم: حالا نماز باشد بعد. يعني ما شرايطمان طوري است كه با مختصر چيزي مهم ترين واجبمان كه نماز است قرباني مي كنيم. حالا امشب عروسي است. حالا مهمان آمده است. حالا سفره پهن است. حالا غذا سرد مي شود. حالا قليان چه مي شود. يعني به خاطر يك چاي و قليان يك سفره، آقا تلفن است؟ بگوييد: بعد زنگ بزند. وقت نماز است. الله اكبر!

خدا شهيد رجايي را رحمت كند. گفت: چرا به نماز مي گويي: كار دارم؟ به كار بگو: نماز دارم. بعد زنگ بزن. آقا چه كسي است؟ هركس مي خواهد باشد. نماز! الله اكبر! خدا حاج احمد آقا را رحمت كند. مي گفت: روزي كه شاه فرار كرد، چند صد خبرنگار پاريس جمع شدند. مهمترين روز تاريخ است. فرار شاه! يعني سقوط شاهنشاهي. خبرنگارها آمدند مستقيم سخنان امام را با كره ي زمين مخابره مي كردند. با كره ي زمين! امام رفت روي يك چهارپايه ايستاد، ديد چند صدتا خبرنگار، (حاج آقا حركت عكسبرداري را نشان مي دهند) امام چند جمله اي صحبت كرد، گفت: احمد! گفتم: بله آقا! گفت: ظهر شد؟ گفتم: آقا ظهر شرعي الان اول وقت است. تا گفتم: الان اول وقت است امام والسلام عليكم هم نگفت. خداحافظي هم نگفت. نگفت: دور دوم مذاكرات بعد. ما در اينجا بايد به مردم اعلام كنيم كه... ظهر شده است؟ بله! بلند شد رفت. اصلاً خبرنگارها يخ كردند. آخر يك خداحافظي، يك والسلام عليكمي، اصلاً والسلام هم نمي خواهد. نماز! آن كسي مي تواند به آمريكا بگويد: آمريكا هيچ غلطي نمي تواند بكند كه روي نمازش اينطور باشد. زينب كبري خيلي مهم بود. كسي اين همه داغ ببيند، روبروي چشمش، آنوقت نه از نماز نگذشت، از نماز شب نگذشت. چون اين زينب خواهر كسي است كه امام حسين نه از نمازش نگذشت. از مستحباتش هم نگذشت. امام حسين ظهر عاشورا نماز خواند خوب بله امام است ديگر بايد نماز بخواند. اما هنر امام حسين اين بود كه از مستحبات هم نگذشت. خوب نماز واجب است ديگر اذان كه واجب نيست. گفت: نه، اذان هم بگوييد. اقامه را هم بگوييد. اول وقت هم بايد باشد. جماعت هم بايد باشد. يعني از نماز كه نمي گذريم از مستحبات هم نگذريم.

7- توبه به حضور خداوند، عامل صبر در برابر مشكلات

حالا، چطور آدم به اينجا مي رسد؟ چگونه صابر شويم؟ من اينجا شش هفت چيز نوشتم. وقت تمام است. هفت تا را يك دقيقه مي گويم. چه كنيم كه صابر باشيم؟ 1- بدانيم كه خدا ما را مي بيند.

بدانيم كه خدا ما را مي بيند. وقتي آدم بداند مي بيند صابر مي شود. اين وزنه بردارها مي دانيد چطور، چون مي دانند در جلوي تلويزيون هستند. بدانيم كه مردم ما را مي بينند شما شيرجه مي روي زير آب 1،2،3، زير آب مي روي. بداني بيرون آب دارند نگاهت مي كنند، هرچه بتواني زير آب خودت را نگه مي داري. چون مي داني دارند مي بينند. اگر بدانيم خدا مي بيند، اين رقمي نماز نمي خوانيم. اينكه ما نماز مي خوانيم بعضي هايمان انگار نوك به زمين مي زنيم. «نَقَرَ كَنَقْرِ الْغُرَاب » (كافي/ج3/ص268) انگار كلاغ به زمين نوك مي زند. اگر بدانيم اين سخنراني من را فلاني گوش مي دهد، حواسمان را جمع مي كنيم. بدانيم «اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا» (هود/37) بدانيم كه اين صبري كه داريم پاداش بزرگي دارد. «سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُم » (رعد/24) فرشته ها به ما مي گويند: درود بر شما به خاطر صبرتان! يعني بدانيم اين صبرها اجر دارد. اگر زن بداند حالا شوهرش بي پول است صبر كند، مرد بداند حالا خانمش مريض است، صبر كند. اين صبرها اجر دارد. جايي نمي رود. با خدا معامله كند. «احتساباً» در روايت داريم «احتساباً» يعني سختي كه به شما رسيد با خدا معامله كنيد. به خدا بگوييد: خدايا اين سختي را تحمل مي كنم تو مزدش را بده. بدانيم كه ديگران هم اين زحمت ها را كشيدند. اگر امروز اين فقر دارد، اين استاد دانشگاه هم فقير بوده. اين آيت الله هم فقير بوده است. درست است حالا استاد دانشگاه و آيت الله مشكل ندارد ولي زمان طلبگي شان گرسنگي خوردند. يعني ما بفهميم اين سختي را ديگران هم كشيدند. ياد اينكه خدا مي بيند. ياد اينكه اين سختي ها بهشت دارد. ياد اينكه باقي مردم هم نمونه ي اين سختي ها را چشيدند.

خوب، ياد اينكه اين سختي ها را ديگران هم كشيدند. رفاقت با صابران، رفاقت با صابران، اين باز مهم است. كه آدم با آدم هاي كم حوصله، كم حوصله مي شود. با آدم هاي پر حوصله، پر حوصله مي شود. نذر و عهد، نذر كنيم كه عجله نكنيم. نذر كنيم. گاهي وقت ها مي گويد: آقا من هركاري مي خواهم بكنم، نمي توانم از خواب بيدار شوم. گفتم: آقا 500 تومان خودت را جريمه كن. 5000 تومان خودت را جريمه كن. ببين وقت نماز از خواب بالا مي پري يا نه؟ ما اگر الان بليط هواپيما داشته باشيم، بدانيم هواپيما مي پرد، پول هواپيمايمان بليطمان سوخت مي رود، از خواب مي پريم ديگر. زينب كبري الگوي صبر بود. از صبرش اگر بگوييم فرشته ها هم تعجب كردند، بيجا نگفتيم. خوب حرف ما جمع شد. 1- زن ناقص الخلق نيست. اولوال... اولوال... الالباب است. زن ظرفيتي دارد كه گاهي وقت ها از مرد برخوردش بيشتر است. مردي مثل شاه ايران نامه ي پيغمبر را پاره كرد، زني مثل بلقيس نامه ي پيغمبر را گفت: «كِتَابٌ كَرِيمٌ» دموكراسي براي آمريكا نيست. قبل از آنكه آمريكا كشف شود، چند هزار سال قبل، دموكراسي بوده. اينقدر اينها پز ندهند. از زناني در قرآن تجليل شده، نام زناني برده شده، يكي از آن زن هاي نمونه در تاريخ ما زينب كبري است. از سينه ي فاطمه شير خورده است و در دامن علي بن ابيطالب تربيت شده است. زني بود كه سخنراني او حكومت يزيد را به لرزه درآورد. صلوات و سلام خدا بر زينب كبري.

بحث ما تمام.

«والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته»