مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:24673 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:2

آيامرتكب معاصي مشرك است؟
ازارقه معتقدند كه تمامي گناهان شرك است و مرتكبين آن مشرك.براي ارزيابي اين سخن، ما تعريف شرك و حقيقت آن را بيان ميكنيم و ميگوييم: اگر فرض ما براين باشد كه مرتكب كبيره كافر است، نميتوانيم او را مشرك بدانيم زيرا شرك معناي تعريف شدهاي دارد كه مرتكبي كبيره را در بر نميگيرد مگر در موارد خاصي كه آن خارج از موضوع بحث است. توضيح آن در طي دو برهان:
1ـ خداوند سبحان كافر را به مشرك و غير مشرك تقسيم نمود و فرمود: «لم يكن الذين كفرو من اهلالكتاب و المشركين منفكّين حتي تأتيهم البيّنه» بينّه/1 [ اهل كتاب و مشركان از يكديگر جدا نيستند تا آنكه برهان بدانها برسد.] و باز خداوند سبحان فرمود: «لتجدنّ اشدّ الناس عداوه للذين آمنوا اليهود و الذّين اشركوا» مائده/82 [يهود و مشركان را بدترين دشمنان خواهي يافت.] اين، اصطلاح ثانوي است و با قاعدة عمومي قرآن كه اهل كتاب را در برابر مشركين قرار ميدهد، منافات ندارد.
اين معني از رواياتي كه دربارة رياء وارد شده نيز به دست ميآيد زيرا در آن روايات از رياكاري به مشرك تعبير شدهاست ليكن اين شرك، شرك خفي است و به شرك مصطلاح در قرآن كريم ربطي ندارد.
2ـ شرك عبارت است از تصور همتا و مانند براي خداوند سبحان در ذات يا صفات يا افعال، خداوند سبحان ميفرمايد: «فلا تجعلوالله انداداً و انتم تعلمون» بقره/22 [پس براي خداوند همتاياني قرار ندهيد در حالي كه خود ميدانيد.] و ميفرمايد: «و من الناس من يتخّذ من دون الله انداداً يحبّونهم كحب الله» بقره/165 [كساني هستند كه معبودهايي غير از خداوند را پرستش ميكنند و مانند خدا آنها را دوست ميدارند.] و ميفرمايد: «و جعلوالله انداداً ليضلّوا عن سبيله» ابراهيم/30 [براي خدا همتاي قرار ميدهند تا مردم را از راه خدا گمراه سازند.] و آيات ديگري از اين قبيل كه حقيقت شرك و ويژگيهاي آن را براي ما بيان ميكنند (مراجعه شود به سباء/33، زمر/8، فصلت/9) به خاطر همين تصور همتا و مانند براي خداوند سبحان در ذات يا صفات يا افعال بود، كه بت پرستان، بتان را ميپرستيدند و اعتقاد داشتند آنها همتايان خداوند تبارك و تعالي هستند. آنها بتها را در عقيده و عبادت با خداوند متعال برابر قرار ميدادند، خداوند متعال ميفرمايد: «تالله إن كنّا لفي ضلال مبين * اذ نسويكم بربالعالمين » شعراء/97ـ 98
پس با اين توضيح نبايد كسي را به شرك متصف كنيم و او را از مشركين به شمار آوريم مگر آنكه براي خداوند تبارك و تعالي در مرحله اي از مراحل همتايي قابل شود.
اين آيات، حقيقت شرك را مشخص و با مضامين خود، مشرك را معرفي ميكند؛ پس چگونه ممكن است، مسلمان مؤمن موحّد را مشرك بدانيم در حالي كه او شريك و مانندي براي خداوند، نه در ذات نه در صفات نه در افعال قائل نشده و غير خدا را نپرستيدهاست بلكه او را در ذات و صفات و افعال يكتا دانستهاست و در مقام انجام وظايف عبوديت جز خداوند سبحان را نپرستيدهاست. البته ـ گاهي ـ شقاوت بر او غلبه يافته و نفس امّاره بر او چيره گشته، حرامي را با ترس و لرز مرتكب شدهاست.
از اينجا مشخص ميشود كه كفر اعم از شرك است و اگر كسي همتا ومانندي براي خداوند سبحان قائل نشود ولي به پياميران و كتابهاي آسماني و آنچه كه خداوند سبحان نازل فرمودهاست كفر ورزد كافر ميشود ولي مشرك به حساب نميآيد. روشنتر از او حال كسي است كه به خدا ايمان داردو به آنچه خداوند فرستاده كفر نورزيدهاست ليكن مغلوب نفس گشته و چيزي را كه خداوند حرام كرد، مرتكب شدهاست يا فريضهاي را كه خداوند سبحان واجب كرده، ترك نمودهاست.
بنابراين، بااين بيان بطلان قول ازارقه كه ميگفتند تمامي معاصي شرك است و همچنين بطلان قول نجديه كه تمامي معاصي كبيره را شرك ميدانستند ومعاصي صغيره را شرك نميدانستند، آشكار ميگردد، زيرا معيار شرك با مجرد ارتكاب معصيت چه صغيره و چه كبيره هماهنگي ندارد.

فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامي ج 5
آية الله جعفر سبحاني

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.