-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:29483 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:11

اگر خداوند اراده كند هر كاري انجام ميشود و اگر نخواهد آب از آب تكان نميخورد حالا ميخواستم بدانم كه وقتي ما كار گناه انجام ميدهيم آيا اراده و خواست خداوند در آن سهيم نيست و اگر هست چرا ما بايد عذاب كارهايمان را بچشيم؟



در پاسخ به اين سؤال ابتدا عرض ميكنيم كه: ارادة خدا دو گونه است: 1ـ ارادة تشريعي 2ـ ارادة تكويني

ارادة تكويني خدا تخلف ناپذير است. قرآن ميگويد: اذا اراد الله امراً فيقول له كن فيكون يعني وقتي خدا چيزي را اراده كرد، آن چيز فوراً تحقق مييابد، اين اراده تكويني است. اما ارادة تشريعي تخلفپذير است مثلاً خدا اراده كرده و ميخواهد كه همة ما بندگان صالح باشيم اما در عمل چنين چيزي تحقق نمييابد حال ميگوييم خداوند هيچ گاه فعل قبيح و ناروا را اراده نميكند، اگر چه آن فعل قبيح با ارادة انسان صورت ميپذيرد بنابراين وقتي عمل نيكي از ما سر بزند ميتوان آن را به خدا نسبت داد زيرا خدا نيكي كردن ما را اراده كرده است. اما وقتي فعل ناشايستي از ما سر ميزند، فقط ميتوان آن را به خود ما نسبت داد; زيرا خداوند هرگز فعل ناشايست را اراده نميكند; پس اين ما هستيم كه با ارادهاي كه خداوند در اختيارمان قرار داده سوء استفاده كرده و فعل ناروا انجام ميدهيم و لذا در ازاي اين سوءِ استفاده عقاب خواهيم شد. مگر نه اين است كه خداوند به ما قوة عقل و انتخاب و شعور داده است؟ مگر نه اين كه ما صاحب ارادهيم و ميتوانيم راه را از بيراهه تشخيص دهيم؟ و مگر نه اين كه با ميل و ارادة خود، مرتكب اعمال شايشسته يا خداي ناكرده ناشايسته ميشويم؟ پس چه جاي اين سخن است كه بگوييم خداي متعال در گناه كردن ما سهيم است؟ آيا ميشود خالق حكيم و مدبّريچون خدا از يك سو كار قبيح و معصيت را نهي نموده و اعلام نارضايتي نمايد و از سوي ديگر اراده كند كه بندگانش در دام گناه اسير و زنداني گردند؟! اگر خدا را به حكيمي سرآمد همة حكيمان و خردمندان ميدانيم، آيا چنين عملي از وي بعيد نيست؟!

آري خواهرم ارادة ما در طول ارادة خداوند است و اين بدان معنا است كه خداوند ما را مختار آفريده تا به ميل و ارادة خود عمل نماييم بله خداوند اراده كرده كه بندگانش اراده داشته باشند و چون بندگان از خود اراده دارند، اگر در انتخاب مسير خطا رفته و معصيت نمايند، مستحق عذاب و عقاب الهي خواهند بود و اين عين عدالتِ خداست كه بندگان خاطي را به سزاي اعمالشان برساند; اگر جز اين بود، عدالت خدا زير سؤال ميرفت. حال اين كه چرا با وجود اراده و ايمان به عاقبت عمل، خطا كرده و مرتكب معصيت ميشويم، خود بحثي جدا و فلسفهاي ديگر ميطلبد كه از بحث ما خارج است.













مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.