-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:30806 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

مراسم چلّه نشيني با رهبانيت چه فرقي دارد؟

چلّه نشين كسي است كه چهل روز در چله خانه مينشيند و روزه داشته و رياضت ميكشد؛ حال اين شخص مرتاض باشد يازاهد يا درويش.(1)

خلوت و چلّهنشيني از جمله مستحسنات صوفيه است، ولي از نظر فقها صحيح نميباشد. آنان براي چله نشيني فوايد و آثار بسياري ذكر ميكنند و آن را براساس آيات و رواياتي مطرح ميكنند، از قبيل حديثي از پيامبر گرامي اسلام: من اخلص الله اربعين صباحاً ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه علي لسانه؛(2) كسي كه چهل روز براي خدا اخلاص به خرج دهد، منابع حكمت و علم از قلبش بر زبانش ظاهر و جاري خواهد شد.

البته خلوت در نزد صوفيان مقيد به چله نشيني نميشود، بلكه انقطاع از خلق و اشتغال به حق، امري مطلوب است و دوام آن به دوام عمر انسان پيوسته است.(3) چله نشيني به اين شكل در اسلام حرام است و حديث مذكور در صدد بيان اخلاص در گفتار و رفتار است. اما رهبانيت به معناي زهد ترسايان كه بازداشتن نفس باشد و از حظوظ و لذات، چنان كه نكاح نكنند و غذايي لذيذ و خوب نخورند، بلكه گاهي براي دفع شهوت، آلت تناسلي را ميبرند. اصل اين نوع رهبانيت از خوف است، جز اين كه در ميان مسيحيان به گونهاي خاص ميباشد. اسلام اين نوع رهباتي را بدعت و مردود ميداند، چنان كه قرآن شريف در آيه بيست و هفت سوره حديد ميفرمايد: و رهبانية ابتدعوها ما كتبناها عليهم الا ابتغاء رضوان الله فما رعوها حق رعايتها؛ رهبانيتي را نصارا به صورت بدعتي در پيش گرفتند كه ما آن را بر ايشان واجب نكرده بوديم، مگر آن كه در طلب خشنودي الهي آن را در پيش گرفته بودند، ولي چنان كه شايسته رعايت بود، رعايتش نكردند. به علاوه رسول اكرم(ص) فرمود: لا رهبانية في الأسلام؛ در دين اسلام، رهبانيتي نيست. در روايت ديگري أنس بن مالك، خادم پيامبر گرامي(ص) ميگويد: عثمان بن مظعون فرزندش مرده بود. آن چنان كه غم و اندوه بر دلش نشست كه از همه مردم به كنار رفت و گوشهگيري اختيار نمود و در خانه خود مشغول عبادت بود. پيغمبر(ص) خبردار شد و به منزل عثمان رفت و به وي فرمود: اي عثمان! خداي سبحان رهبانيت را بر من واجب نكرده و رهبانيت امت من، جهاد در راه خدا ميباشد. اي عثمان، بهشت را هشت در و دوزخ را هفت در است. آيا دوست نداري به هر يك از اين درها، فرزندت را بيابي كه دامنت را گرفته و نزد خداوند شفاعتت كند؟(4) از اين حديث بر ميآيد كه نوعي رهبانيت در كيش حضرت عيسي(ع) بوده و بعداً مسيحيان آن را تحريف نموده و پيرايه هايي بر آن بستند.(5) در هر صورت رهبانيت و گوشهگيري در اسلام جايز نيست و رياضيت و چله نشيني، به هر هدفي باشد، حرام است. انسان بايد در قلب جامعه باشد و خود را پاك نگه دارد.

پينوشتها:

1 - لغت نامه دهخدا، انتشارات دانشگاه تهران، ج5، ص 7224.

2 - كافي، ج2، ص 16.

3 - سيد يحيي يثربي، عرفان نظري، ص 58.

4 - بحارالانوار، ج8، ص 170.

5 - سيد مصطفي حسيني دشتي، معارف و معاريف، ج5، ص 736 - 737.

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.