-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:33527 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

آيا توبه با عدالت سازگار است پس تفاوت كسي كه گناه كمتري كرده نسبت به كسي كه گناه بيشتري كرده و خداوند گناهان او را آمرزيده چيست؟ توبه در صورتي با عدالت سازگار است كه خداوند به همان نسبت مقام اولي را بالا ببرد.
بسياري از آيه هاي قرآني و روايات حضرات معصومين عليهم السلام راجع به توبه و بازگشت به سوي خداوند متعال پس از نافرماني وارد شده است، در آيه 31 سوره نور ميخوانيم كه ( و توبوا اليالله جميعا ايها المؤمنون لعلكم تفلحون) كه امر فرموده خداوند به توبه نمودن ، و يا در سوره تحريم آيه 8 امر ميكند كه اي مؤمنين توبه نصوح كنيد يا در آيه 25 سوره شوري دارد ( و هو الذي يقبل التوبة عن عباده و يعفو عن السيئات و يعلم ما تفعلون) كه خداوند متعال را به عنوان كسي كه توبه بندگانش را ميپذيرد و سيئه ها و گناهان آنان را عفو نموده و ميآمرزد معرفي فرموده است و يا در آيه هاي 53 و 54 سوره زمر كساني كه مرتكب گناه و خطايي شده اند را از مايوس بودن از رحمت خداوند نهي ميفرمايد. پس يكي از تكاليف خداوند توبه ميباشد چنانچه نماز و روزه و ديگر اعمال را تكليف فرموده است، حال اگر كسي توبه نمود خداوند متعال به حسب وعده اي كه دارد (لا يخلف الميعاد) وعده خود را عملي ميكند و به بنده گناهكاري كه توبه نموده ثواب خود را عنايت ميفرمايد . در دعاء 31 از صحيفه سجاديه كه به عنوان و كان من دعائه عليه السلام في ذكر التوبه و طلبها آمده در فرازي از آن ميخوانيم (و قد قلت يا الهي في محكم كتابك انك تقبل التوبه عن عبادك و تعفو عن السيئات و تحب التوابين ، فاقبل توبتي كما وعدت و اعف عن سيئاتي كما ضمنت و اوجب لي محبتك كما شرطت) كه مفاد معناي اين فراز نوراني اين است كه: اي پروردگارم در كتاب خود (يعني قرآن مجيد) فرمودي كه از بندگانت توبه را ميپذيري و از گناهانشان در ميگذري و توابين را دوست داري، پس توبه مرا بپذير چنانكه وعده فرمودي كه ميپذيريم و از گناهانم در گذر چنانكه در آمرزش گناهان ضامن شدي و محبت خودت را شامل حالم كن چنانكه ملتزم به آن شدي كه توابين را دوست ميدارم. حال ميگوييم اولا از كجا كسي كه گناهي نموده و توبه كرده با كسي كه مرتكب گناهي نشده در ثواب برابر باشد درست است كه گناهانش را با توبه از بين برده وليآن ديگري همين مدت در اطاعت بسر برده و كسب ثواب نموده و ثانيا بر فرضي كه قبول كنيم ثواب هر دو برابر باشد در صورتي خلاف عدالت ميشود كه نسبت به شخص مطيع به حقش ظلم شده باشد ولي ميگوئيم آنچه كه بناست به او داده شود داده ميشود و اما نسبت به گناهكاري كه توبه نموده خداوند تفضلا آن قدر ثواب ميدهد كه برابر با آن ديگري باشد و اين اهميت توبه نصوح نمودن را ميرساند نه كم شدن مقام اطاعت را.



مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.