-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:35373 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

از ديدگاه قرآن تجسم اعمال به چه صورت است ؟
آيات تجسم اعمال چند دسته اند:

يكم: آياتي است كه برزنده و مشهود بودن عمل پس از مرگ دلالت دارد؛ مانند:

1 ـ «يَومَئِذٍ يَصدُرُ النّاس أشْتاتاً لِيُروا أَعمالَهم فَمن يَعمَل مِثقال ذَرة خَيراً يَره وَمَن يَعمل مِثقال ذَرة شَراً يَره» زلزال/6 ـ 8 [در روز قيامت مردم از قبرها پراكنده بيرون آيند تا اعمال آنان به آنها ارائه شود. هر كس به قدر ذرّه‎اي كار نيك كرده باشد آن را خواهد ديد و هر كس به اندازه ذرّه‎اي كار زشت مرتكب گشته باشد آن را خواهد ديد.]

2 ـ «وَيَقوُلوُن يا وَيلَتَنا مال هذا الكِتاب لايُغادِرُ صَغيرة ولاكَبيرةً إِلّا أَحصيها و وَجَدوا ما عَمِلوا حاضِرا و لايَظْلِم رَبُّك أَحداً» كهف/49 [مي‎گويند واي برما ! اين چگونه كتابي است كه اعمال كوچك و بزرگ مارا فرو نگذاشته، جز آن كه همه را شمرده و در آن كتاب همه اعمال خود را حاضر ببينند و خدا به هيچ كس ستم نخواهد كرد.]

دوم: آياتي است كه دلالت دارد آنچه را انسان به عنوان « خير » و كار نيك پيش مي فرستد يا به عنوان « شر» و عمل قبيح انجام مي دهد همه راخواهد ديد. طبعاً عامل نيز از عمل خود جدا نيست. اگر كردار انسان از نوع خير باشد نزد خدا جاي مي گيرد و اگر از جنس شرور باشد به قهر الهي گرفتار مي آيد:

1 ـ «وَأَقيموا الصَّلوة و اتُوا الزَّكوة وما تَقَدَّموا لِأَنفُسكم مِن خَير تَجِدوه عِندَ الله إِنَّ الله بِما تَعمَلون بَصير» بقره/110 [نماز را بر پا داريد و زكات بدهيد و بدانيد كه آنچه براي خود پيش مي فرستيد در نزد خدا خواهيد يافت. همانا خداوند به آنچه مي كنيد آگاه است.]

2 ـ «وَ اخَروُن يُقاتِلون في سَبيل الله فَاقْرءُوا ما تَيّسَر مِنه و أَقيموا الصَّلوة و اتوُا الزَّكوة و أَقرَضوا الله قَرضاً حَسناً و ما تَقَدَّموا لِأَنفُسكم مِن خَير تَجِدوه عِندالله هُو خَيراً و أَعظم أَجراً و اسْتَغفِروا الله إِنّ الله غَفور رَحيم» مزمّل/20 [برخي در راه خدا به جنگ و جهاد همت گمارده‎اند. پس در هر حال آنچه ميسّر شود قرآن بخوانيد و نماز برپا داريد و زكات بپردازيد و قرض حسن و نيكو به خدا دهيد و هر عمل نيك كه براي آخرت خود پيش فرستيد پاداش آن را نزد خدا مي يابيد. بدانيد كه پاداش و ثواب آخرت بسي بهتر و بزرگتر است و دايم از خدا آمرزش بخواهيد كه خدا بسيار آمرزنده و مهربان است.]

سوم:آياتي است كه دلالت دارد همه كردار و حتّي پنهاني هاي اسرار و رموز انسان در قيامت آشكار مي شود، مانند:

1 ـ «وَإِن تُبدوا ما في أَنفُسكم أَو تُخفوه يُحاسِبكم بِه الله» بقره/284 [هر آنچه از خير و شر در دل داشته باشيد، پنهان كنيد يا آشكار همه را خداوند در محاسبه شما مي آورد.] حتّي حبّ و بغضهاي پنهاني نيز آشكار مي گردد. امام صادق(ع) مي فرمايد: «حَقيقُ عَلي الله أَن لايُدخِل الجَنَّة مَن كان في قَلْبه مِثقال حَبّة مِن خَردَل مِن حَبِّهما» (نورالثقلين1/302/ح1212)

2 ـ «يَوم هُم بارِزون لايَخفي عَلي الله مِنهُم شَيء» مؤمن/16 [آن روز كه آنان ظاهر گردند، چيزي از آن ها برخدا پوشيده نمي ماند.] روزي كه همه انسان ها با همه وجود و زوايا آشكار خواهند شد و هيچ ذرّه ازذرات وجودشان و هيچ سرّي از اسرارشان پنهان نخواهند ماند و حق تعالي به همگي آگاه است.

چهارم: آياتي است كه دلالت دارد انسان در برابر كردار خويش به پاداش كامل خواهد رسيد و آنچه كسب كرده به او كاملا باز پرداخت خواهد شد؛ مانند:

1 ـ «ثُمّ تَوفَي كُلُّ نَفس ٍ ما كَسَبت و هُم لايُظْلِمون» بقره/281؛ آل عمران/161 [به طور كلي هر كس هر عمل نيك يا بددر نيا به جا آورد د رقيامت به جزاي آن خواهد رسيد.]

2 ـ «ووُفيّت كُلّ نَفس ما كَسَبت وهُم لايُظْلمون» آل عمران/25 [در روز قيا مت به هر كس هر چه اندوخته كاملا ادا مي شود و بركسي ستم نمي شود.]

3 ـ «وَوُفيّت كُلّ نَفس ماعَمِلَت وهُو أَعلَم بِما يَفعَلون» زمر/70 [هر كسي به پاداش كامل كردارش برسد وخدا از هر كس به افعال نيك يا بد آگاه تر است.]

پنجم: آياتي است كه دلالت دارد اعمال انسان آزموده مي شود؛ چنان كه محصول كشاورزي به وسيله چشيدن آزمون مي شود تا كال يا رسيده بودن آن مشخص و همچنين مزه آن معلوم شود. عمل انسان نيزدر قيامت به آزمايش گذاشته مي شود و انسان آن را مي چشد تا بفهمد شيرين است يا تلخ. چه بسا كرداري كه در دنيا شيرين جلوه كرده و در قيامت تلخ مي نمايد يا برعكس؛ زيرا «حَفَّت الجَنة بِالمَكاره و حَفَّت النّار بِالشَّهوات» (بحار 67/78، ح12) از اين رو قرآن مي فرمايد: «هُنالِكَ تَبلُوا كَلّ نَفْسِ ما أَسْلَفت وَرُدّوا إِلَي الله مَوليهم الحَقّ» يونس/30) [در آن روز هر كرداري را كه انسان قبلا در دنيا انجام داده بود به بوته آزمايش مي گذارد و همه به سوي مولاي خقيقي خود باز گردانده مي شوند.]

ششم: آياتي است كه دلالت دارد پاداش عين عمل و كرده انسان عين پاداش است. در اين زمينه آيات فراواني است؛ از جمله:

1 ـ «هَل تُجْزوُن إِلّا ماكُنتم تَعمَلون» نمل/90 [آيا شما جز به كردار خود پاداش داده خواهيد شد؟]

2 ـ گاهي نيز به زبان حصر مي فرمايد: [جز اين نيست كه غير كردار خويش پاداش داده نخواهيدشد] «وَما تَجزوُن إِلّا ما كُنتم تَعمَلون» صافات/39؛ «إِنَّما تُجْزوُن ماكُنتم تَعمَلون» طور/16 و تحريم/7؛ «فَلا يُجزي الَّذين عَمِلوا السَّيِّات إِلّا ماكانوا يَعمَلون» قصص/84 [پس كساني كه كار بد كرده اند جز سزاي آنچه كرده اند نخواهند يافت.] و «مَن عَمِل سَيِّئَة فَلا يَجزي اِلّا مَثلَها» غافر/40 [هر كه بدي كند، جز به مانند آن كيفر نمي‎يا بد.] اساساً شدني نيست كه انسان پاداشي جز كردار خود ببيند: «هَل يُجزوُن إِلّا ما كانوا يَعمَلون» اعراف/147

هفتم: آياتي است كه بر چگونگي ارائه عمل به انسان در قيامت دلالت دارد؛ مثلاً در برخي آيات عمل انسان به صورت غل و زنجير بر گردن آدمي بيان شده است:

1 ـ «وَجَعَلنا الأَغلال في أَعناقِ الَّذِين كَفروا هَل يُجزوُن إِلّا ماكانوا يَعمَلون» سبأ/33 [ما زنجيرهاي عذاب برگردن كافران نهاده و گوييم آيا اين شكنجه جز پاداش كردار شماست؟] بنابراين، حقيقت عمل انسان به صورت غل و زنجير گردن گير او مي‎شود.

2 ـ «وَقال الَّذِين اتَّبعوا لَو أَنَّ لَنا كَرَّة فَنتَبرّأ مِنهم كَما تَبرّءوا مِنّا كذلِك يُريَهم الله أَعمالَهم حَسراتٍ عَليهم وما هُم بِخارِجين مِنَ النّار» بقره/167 [و پيروان رهبران باطل گويند: اي كاش بار ديگر به دنيا باز مي گشتيم و از اطاعت اينان بيزاري مي جستيم؛ چنان كه گرهي از كار ما نگشوده و از ما بيزاري جستند. اين گونه خدا كردار زشت و جاهلانه شان را مايه حسرت و پشيماني آنان كند و از آتش جهنّم نجات نيابند.] بنابراين، درون لذت كاذب حسرتي صادق نهفته و در قيامت كه ظرف ظهور حق و صدق است آشكار مي شود.

هشتم: آياتي ا ست كه دلالت دارد براين كه: اعمال انسان داراي ظاهر و باطني است؛ مثلاً خوردن مال مردم آتش خوردن است. و مصداق كامل آن خوردن مال يتيمان است: «إِنَّ الَّذِين يَأكُلون أَموال الْيَتامي ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلون في بُطوُنِهم ناراً و سُيصلَون سَعيراً» نساء/10 [در حقيقت، كساني كه اموال يتيمان را به ستم مي خورند، جز اين نيست كه آتشي در شكم خود فرو مي برند، و به زودي در آتش فروزان در آيند.] نمونه‎ ديگر چشيدن عذاب آتش آن است كه انسان در دنيا مالي بياندوزد و از انفاق‎هاي لازم سرباز زند: «يَوم يُحمي عَلَيها في نار جَهنّم فَتُكوي بِها جِباههم و جُنوبهم و ظُهوُرهم هذا ماكَنزَتم لِأَنفُسكم فَذوُقوا ماكُنتم تَكنِزون» توبه/35 [وقتي صورت، پهلو و پشت هايشان را داغ كردند به آنان مي گويند بچشيد آنچه را براي خود گنج و ذخيره كرديد.] بديهي است انسان عذاب را مي چشد، نه پول و گنج را.

نهم: آياتي است كه دلالت دارد براين كه وقتي ظلم مثلاً، كه درحقيقت آتش است، در جهان انسان ملكه شود، خود انسان هيزم و مواد سوختي جهنم مي شود؛ چنان كه سران ستم و فتنه، مواد آتش زاي دوزخند:

1 ـ «وَاَمّا القاسِطون فَكانوا لِجَهنّم حَطَباً» جنّ/15 [امّا اهل ستم هيزم جهنّم هستند.]

2 ـ «فَاتَّقوا النّار الَّتي وقوُدها النّاس والحِجارة» بقره/24 [بترسيد از آتشي كه هيزم، يعني آتش گيره و آتش زنه آن، مردم بد كار و سنگريزه هاست.] اينان همچون سنگهاي آتش زا و آتش برانگيزند.

3 ـ «وَأوُلئك هُم وَقوُد النّار» [اينان مايه آتش افروز جهنّمند.]

4 ـ «إِنَّكم و ما تَعبُدون مِن دوُن الله حَصَبُ جهنّم أَنتُم لَها وارِدون» أنبياء/98 [البته شما و آنچه جز خدا مي پرستيد (انواع بت ها) امروز همه آتش افروز دوزخيد و در آن وارد خواهيد شد.]

دهم: آياتي است كه دلالت دارد در قيامت قدرت عمل و كردار انسان به حدّي قوي است كه عامل را به صورت خود در مي آورد.

«يَوم يُنفَخ في الصّور فَتَأتون أَفواجاً» نبأ/18 [هنگامي كه در صور دوم دميده شد مردم گروه گروه وارد محشر مي شوند.]

: آية الله جوادي آملي
تفسير موضوعي قرآن ج 5 (معاد در قرآن)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.