-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:35412 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:2

امام علي(ع) دوزخ را چگونه توصيف مي كند؟
امام اميرالمؤمنين(ع) پس از مقابله اي كه ميان بهشت و دوزخ انداخه و صفات زيباي جنت را به تصوير كشيده و پاداش اهل طاعت را در جوار رحمت در بهشت جاودان بدون نغيير حال و... اعلام داشته چنين مي فرمايد: «و اما كيفر اهل معصيت آن است كه خداوند آنان را در بدترين جا (دوزخ) وارد سازد و دست ها را به گردنشان ببندد، و موهاي پيشانيشان را به قدم ها پيوسته گرداند و پيراهن هايي از قطران (قير بدبو و...) و جامه هاي آتش سوزان به ايشان بپوشاند. در عذابي باشند كه گرمي آن بسيار سوزنده باشد، و با غوغا، داراي زبانه بلند و صداي ترساننده. مقيم در آن از آتش بيرون نرود و از اسير و گرفتار آن فديه و مالي جهت استخلاص پذيرفته نمي شود. غل ها و بندهاي آن شكسته نمي شود. مدتي براي آن نيست تا به پايان رسد، و نه زمان معيني براي ساكن در آن است تا به سر آيد.» (نهج البلاغه، خطبه 109)

همچنين فرمود: «فَاحْذَروُا نارا قَعرها بَعيد، وحَرَّها شَديد، وعَذابُها جَديد، دار لَيس فيها رَحْمة، وَلا تُسْمَع فيها دَعْوَة، وَلاتُفْرِّج فيها كُربة...» [بترسيد از آتشي كه گودي و گرمي آن بي اندازه، و عذاب و گرفتاري آن تازه است، سرايي است كه در آن رحمت و مهرباني نيست و درخواست پذيرفته نمي شود و غم و اندوه برطرف نمي گردد.] اميرالمؤمنين(ع) براي عدم يأس و نااميدي، در ادامه افزود: «وَ إِن اسْتَطْعتُم أَن يَشتدّ خَوفَكم مِنَ الله، وَأَن يَحْسُن ظَنُكم بِه، فَأجْمَعوا بَينَهُما، فَإِن العَبد إِنَّما يَكوُن حَسُن ظَنّه بِرَبّه عَلي قَدْرِ خَوفِه مِن رَبّه وَ إِنَّ أَحْسَن النّاس ظَنا بِالله أَشدُّهم خَوفا لله» (همان، نامه 27، بندهاي 10 – 12.) [و اكنون اگر توانايي داريد كه هم ترستان از خدا بسيار، و هم اميدتان به او نيك باشد بين ترس و اميد جمع كنيد (كاري كنيد كه هم بترسيد و هم اميدار باشيد؛ نه ترستان بيشتر و نه اميدتان برتر باشد)؛ زيرا گمان نيك و اميدواري بنده به پرورگار خويش به مقدار ترس اوست از پروردگارش و نيك بين ترين مردم به خدا، ترسناك ترين ايشان است از او.]

هر چند گمان بنده به خدا نيكوتر شود ترسش از او بيشتر گشته و كاري مي كند كه خداوند از او نرنجد.

: آية الله جوادي آملي
تفسير موضوعي قرآن ج 5 (معاد در قرآن)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.