کد مطلب:36413 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:323

نعمت شهادت











هر آنكه براستي به خداوند ايمان آورده و هدفهاي زندگي را آشكار مي بيند، بي گمان مرگ در راه پروردگار را به جان مي خرد... در حالي كه آن كه ايمان به خداوند را تنها در حد گردش زبان درك نموده لاجرم از شهادت مي ترسد و بسان كرمي كه در مرداري مي لولد، به زندگي گذران مي چسبد.

مولا علي (ع) از گفتگوئي كه با پيامبر (ص) داشته چنين مي گويد:

[صفحه 29]

فقلت: يا رسول الله اوليس قد قلت لي يوم احد حيث استشهد من استشهد من المسلمين و حيزت عني الشهاده، فشق ذلك علي فقلت لي «ابشر فان الشهاده من ورائك»؟ فقال لي «ان ذلك لكذالك فكيف صبرك اذا»؟ فقلت؟ يا رسول الله، ليس هذا من مواطن الصبر ولكن من مواطن البشري و الشكر.

«... آنگاه گفتم: اي فرستاده ي خدا، در روز جنگ «احد» هنگامي كه برخي از مسلمانان به شهادت رسيدند، آيا به من نگفتي كه شهادت از من دوري گرفته است ؟ پس چون آن سخن بر من گران آمد، فرمودي: شاد باش، شهادت در قفاي توست.»

پس فرمود: همچنان است كه مي گويي. آنگاه شهادت را چگونه مي پذيري؟

گفتم: اي پيامبر خدا، اين مورد از موارد صبر و بردباري نيست، بلكه از قبيل بشارت و شكرگزاري است.»[1].

بنابراين در برابر بلا و مصيبت است كه بايد صبر و شكيبائي به خرج داد، در حاليكه محل شهادت، كه چيزي جز نعمت و بركت نيست، مقام بشارت و شكرگزاري است.


صفحه 29.








    1. نهج البلاغه، خطبه ي 155.