کد مطلب:36416 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:319

واي بر تن پروران











مردم تن پروري كه از شرف و ناموس خود دفاع نمي كنند و براي احقاق حق خود سلاح بر دست نمي گيرند درخور همه نوع سرزنشند، زيرا با خمودگي خود، از وظايف ديني خود باز مي مانند و شرف خود را به باد مي دهند. براي آنان نه ديني مانده است كه آنها را گرد آورد و نه غيرتي كه آنها را به خشم برانگيزد.

مولا علي (ع)، خطاب به كساني كه از رفتن به ميدان نبرد به همراه او طفره مي رفتند چنين مي گويد:

منيت سن لا يطيع اذا امرت، و لا يجيب اذا دعوت، لا آبالكم ما تنتظرون بنصركم ربكم؟ اما دين يجمعكم، و لا حميه

[صفحه 35]

تحمشكم؟ اقوم فيكم مستصرخا، و اتاديكم منغوثا، فلا تسمعون لي قولا، و لا تطيعون لي امرا، حتي تكشف الامور عن عواقب المساءه،...

«گرفتار كساني شده ام كه از من فرمان نمي برند و به دعوتهاي من پاسخ نمي گويند.

اي بي پدران! براي ياري دادن به پروردگار خود منتظر چه هستيد؟ آيا دين نداريد تا شما را فراهم آورد؟ و حميتي تا شما را بر دشمن برانگيزد؟ در ميان شما بپا مي خيزم و فريادزنان ياري مي جويم، اما نه سخن مرا مي شنويد و نه فرمانم را اطاعت مي كنيد تا جائي كه كارها عواقب شوم خود را نشان دهند. پس به همدستي شما نه حقي گرفته مي شود و نه آرماني تبليغ مي گردد. شما را به ياري برادرانتان فراخواندم اما چون شتران (گلو خراشيده) ناله در گلو مي غلتانيد و چون اشتران خسته و نزار از رفتن فرومي مانيد. پس از ميان شما تنها سپاهي اندك، لرزان و ناتوان، به ياري من آمد، آن سان كه گويي با چشمان نگران خود به سوي مرگ رانده مي شوند.»[1].


صفحه 35.








    1. نهج البلاغه، خطبه ي 39.