کد مطلب:36437 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:264

سلاح برگيريد











در برابر دشمن بايد سلاح برداشت.

اما دشمن كيست؟

در حقيقت دشمن تنها كسي نيست كه خواهان قتل توست، بلكه كسي كه خواهان كشتن آئين توست نيز دشمن است، و چنانچه در برابر احكام الهي سر فرود نياورد، سلاح تنها درمان اوست.

امام علي (ع) در نامه اي كه به پسر عمويش عبيدالله، مي نويسد و اعتماد حضرتش را به او، و ناسازگاريهاي او را گوشزد مي كند، چنين مي فرمايد:

ايها المعدود كان عندنا من ذوي الالباب، كيف تسيغ شرابا و طعاما و انت تعلم انك تاكل حراما و تشرب حراما؟ و تبتاع الاهاء و تنكح النساء من مال اليتامي و المساكين و المومنين المجاهدين الذين افاء الله عليهم هذه الاموال، و احرزبهم

[صفحه 71]

هذه البلاد!! فاتق الله و اردد الي هولاء القوم اموالهم، فانك ان لم تفعل ثم امكنني الله منك لا عذر الي الله فيك، و لا ضربنك بسيفي الذي ما ضربت به احدا الادخل النار! و الله لو ان الحسن و الحسين فعلا مثل الذي فعلت ما كانت لهما عندي هواده، و لا ظفر امتي باراده،حتي اخذ الحق منها، و ازيل الباطل عن مظلمتهما.

«... هان! اي كه روزگاري نزد ما از خردمندان به شمار ميآمدي! چگونه با اين آسوده دلي از مال حرام مي خوري و مي نوشي؟ چگونه از اموال يتميان و درويشان و مومنان و مجاهدان- كه خداوند بدانان بخشيده است و اين جهان را به دست آنان نگاهداشته- كنيزان مي خري و با زنان در مي آميزي؟

از خدا بترس و مال مردم باز پس ده، كه اگر چنين نكني و خداي مرا بر تو دست دهد ترا به كيفر برسانم و خداوند مرا معذور بدارد، و تو رابه شمشيرم گردن زنم كه هر كس ضربت آن چشيده بي گمان به دوزخ روان شده است.

و به خدا سوگند كه اگر حسن و حسين عمل تو را كرده بودند، تا حق مردم را از آنان باز نمي ستاندم و پيامدهاي حق كشي آنان نمي ستردم، نه در اراده ام سستي راه مي يافت و نه با آنان بر سر مهر مي آمدم.»[1].

[صفحه 72]


صفحه 71، 72.








    1. نهج البلاغه، نامه ي شماره ي 41.