کد مطلب:36438 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:264

ارزش پايداري در برابر تبهكاران











پيكار با كسي كه به هواي سلطه جوئي و لذتراني و شهوت پرستي سر جنگ دارد، ضروري است، هر چند كه به مرگ و شهادت بينجامد. پايداري در برابر نيروهاي شر و بدي، به خودي خود اقدام ارزنده اي است... صرف نظر از آنكه اين نيروها پيروزمند يا شكست خورده باشند.

امام علي (ع) در پاسخ به نامه ي برادرش عقيل چنين مي نويسد:

و اما ما سالت عنه من رايي في القتلا، فان رايي قتال المحلين حتي القي الله، لا يزيدني كثره الناس حولي عزه، و لا تفرقهم عني وحشه، و لا تحسبن ابن ابيك- و لو اسلمه الناس- متضرعا متخشعا، و لامقرا للضيم واهنا، و لا سلس الزمام للقائد،...

«اما در باب اين كه نظر مرا درباره جنگ پرسيده اي. من تا دم ديدار با خداوند، با كساني كه جنگ را روا مي دانند خواهم رزميد. نه فزوني لشكريانم بر اجرم مي افزايد، و نه از پراكندگيشان بيمي به دلم راه مي يابد.

هرگز مپندار كه پسر پدرت- هر چند مردمان رهايش كنند- به زبوني و خواري تن در دهد يا در برابر سستي و بيداد سرفرود آرد، يا زمام اراده ي خود به ديگري بسپارد و يا پشت خود را چاپلوسانه براي بار ديگران خم كند. بلكه چنانم كه آن شعار بني سليم گويد:

[صفحه 73]

اگر بپرسي كه چونم، بگويم:

به دشواري روزگار، شكيب مي ورزم.

من آن نيم كه آژنگ برجبينم بنشيند.

تا دشمنم ناسزا گويد و دوست برنجد.»[1].


صفحه 73.








    1. نهج البلاغه، نامه ي شماره ي 36.