کد مطلب:36448 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:282

محورهاي استراتژيك











موقعيت نظامي براي كسب پيروزي بسيار مهم است، و در اين مورد بر دو نكته بايد تاكيد نمود:

اول: موقعيت از نظر استراتژيك رضايت بخش باشد.

دوم: براي كنترل دقيق دشمن از بهترين شرايط برخوردار باشد.

مناطق استراتژيك عبارتند از: قله ها و دامنه ي كوهستانها، كرانه ي رودها، ساحل درياها و غيره...

كوهها موقعيت استراتژيك مناسبي به شمار مي روند، زيرا ارتش مي تواند از خود دفاع كند و در عين حال بر عمليات دشمن نظارت داشته باشد.

[صفحه 87]

امام علي (ع) مي گويد:

فاذا نزلتم بعدوا و نزل بكم فليكن معسكركم في قبل الاشراف، اوسفاح الجبال، او اثناء الانهار، كيما يكون لكم ردءا، و دونكم مردا، و لتكن مقاتلتكم من وجه واحد او اثنين، و اجعلوا لكم رقباء في صياصي الجبال، و مناكب الهضاب،...

«هر گاه به سوي دشمن رفتيد، يا او به سوي شما آمد، بايد كه پايگاه شما بر فراز پشته ها يا در دامنه كوهها يا كرانه ي رودخانه ها قرار گيرد تا آن موقعيت، پناه شما در برابر دشمن و نگهدارتان باشد.

نيروهاي خود را در بيش از يك يا دو جبهه پراكنده نكنيد.

در بلنديهاي كوهسار و بر فراز پشته ها، پست هاي ديده باني تشكيل دهيد تا دشمن از مواضع خطرناك يا ظاهرا امن بر شما حمله نكند.

و بدانيد كه مقدمه ي لشكر چشم و گوش لشكر است و چشم و گوش مقدمه، گروه شناسايي.

زنهار از پراكندگي! هر جا كه اردو مي زنيد، با هم باشيد و هر جا پيشروي مي كنيد، همگي پيش برويد.

به هنگام شب، نيزه ها را از خود دور نكنيد.

و در وقت خفتن، يا سبك بخوابيد، يا نوبت به نوبت.»[1].


صفحه 87.








    1. نهج البلاغه، نامه ي شماره ي 11.