کد مطلب:36451 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:226

منظره ي زيباي حمله











امام علي (ع) چه منظره اي را بيشتر دوست دارد؟

منظره ي درماندگان تسليم شده اي كه در برابر دشمن سرخم مي كنند و با ذلت و خواري، جور و آزار ستمگران را تحمل مي كنند؟ يا منظره ي دلاوران مهاجمي كه با هر سلاحي بر دشمن مي تازند و چنان كه گويي گياهان را درو مي كنند، دشمن را درهم مي كوبند.

به راستي، كدام منظره مورد پسند مولا علي (ع) است؟ تسليم و عقب نشيني، يا حمله و تسخير مواضع دشمن؟

امام علي (ع) هنگاميكه در يكي از جنگها تسليم سپاه و سپس هجوم آنان را مي بيند، به اين سوال چنين پاسخ مي دهد:

[صفحه 91]

و قدر رايت جولتكم، و انحيازكم عن صفوفكم، تحوزكم الجفاه الطغام و اعراب اهل الشام و انتم لهاميم العرب و بافيخ الشرف، و الانف المقدم، و السنام الاعظم، و لقد شفي و حاوح صدري،...

«همانا كه جولان و گريز و پراكندگي شما را (آنگاه كه از مواضع خود عقب مي نشستيد) ديدم اعراب شام آن فرومايگان ستمگر شما را دنبال مي كردند، و حال آنكه شما نخبگان عرب، ارباب شرف، پيشروان و بلندپايگان قوم هستيد. قلب من از اين منظره به درد آمد، اما سوزش سينه ام آرام گرفت آنگاه كه پس از عقب نشيني ديدم كه بر آنان مي تازيد، چنانكه بر شما تاخته بودند، و از مواضعشان بيرون مي رانديد، چنانكه بيرونتان رانده بودند. آنان را از دم تيغ مي گذرانديد و با نيزه درهم مي كوبيديد، بدان سان كه آرايش صفهايشان درهم مي ريزد و مانند شتران تشنه كام آواره اي كه از بركه ها رانده شوند به آبگير راه نيابند، به ستوهشان مي آوريد.»[1].


صفحه 91.








    1. نهج البلاغه، خطبه ي 106.