کد مطلب:36454 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:218

فرمانهائي در رزم انفرادي











اين فرمانها را به خاطر بسپاريد:

خداوند را كه به خاطر او مي جنگيد از ياد نبريد...

آرامش خود را از دست ندهيد...

[صفحه 94]

دندانهاي خود را بر هم بفشاريد، و با تمام وجود خود حمله كنيد...

براي حمله همه وقت آماده باشيد...

آرام حركت كنيد...

پيش از آنكه دشمن به خود آيد بر او ضربه وارد سازيد...

به دشمن با خشم بنگريد...

و او را با نوك سلاح بزنيد...

و ضربه هاي خود را هدر ندهيد...

و بدانيد با كه و براي چه مي جنگيد...

و از مرگ استقبال كنيد...

و هدفتان درهم كوبيدن ستاد فرماندهي دشمن باشد...

امام علي (ع) در جنگيدن با اسلحه سرد اين چنين ياران خود را اندرز مي دهد.

امام مي فرمايد:

- استشعروا الخشيه، و تجعليبوا السكينه، و عضوا علي النواجذ، فانه انبي للسيوف عن الهام، و اكملوا اللامه، و قلقلوا السيوف في اغمادها قبل سلها، و الحظوا الخزر، واطعنوا الشزر،...

«ترس از خداي را بر دل خود حاكم كنيد (و از دشمن هراس به دل راه مدهيد).

جامه ي آرامش و اطمينان به بر كنيد.

دندانهاي خود را بر هم بفشاريد كه اين كار شمشير دشمن را از سر شما دور مي دارد.

جامه ي رزم را كامل بپوشيد.

[صفحه 95]

و شمشير را پيش از بر كشيدن در نيام به جنبش در آوريد.

دشمن را با نگاه خشم آلود بنگريد.

از چپ و راست حمله كنيد.

و با تيزي شمشير ضربه بزنيد.

و فاصله ي دشمن را با تيغ خود پر كنيد.

و بدانيد كه در ديدرس پروردگار و در كنار پسر عم رسول خدا قرار داريد. بي امان و پياپي بر دشمن بتازيد و از فرار شرم كنيد كه فرار در پيشگاه آيندگان ننگ و عار و در روز شمار زبانه نار است. با خشنودي جانفشاني كنيد. و با روي گشاده به (سوي مرگ) برويد. بر شماست كه به اين لشكر انبوه و گسترده و اين خيمه و خرگاه (كه ستاد معاويه است) حمله ور شويد[1] و آن را درهم بكوبيد كه شيطان در گوشه و كنار آن كمين كرده است. و دست تعرضش گشاده و پاي گريزش آماده است. و عزمتان جزم باشد تا فروغ حق بر شما جلوه گر شود و شما امت برتريد، و خدا ياور شماست و كرده هاي شما را بي پاداش نمي گذارد.»[2].


صفحه 94، 95.








    1. اين خطبه را در «شب هرير» پيش از آغاز جنگ صفين، (با معاويه)، ايراد فرموده است. ارتش معاويه كه بالغ بر صد هزار بود سراسر بيابان را پوشانده بود. لشكريان شام گرداگرد خيمه ي معاويه حلقه زده بودند.
    2. نهج البلاغه، خطبه ي 65.