کد مطلب:36458 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:225

روحيه ي سربازان











روحيه ي سربازان تاثير قاطعي بر نتيجه ي جنگ دارد. سربازي كه به حقانيت جنگيدن خود اطمينان دارد، مي تواند بي هيچ تزلزلي در برابر گرداني از نفرات دشمن پايداري كند.

كارشناسان نظامي 75 درصد از پيروزي را در گرو روحيه ي عالي ارتش مي دانند و تنها 25 درصد ديگر را به عواملي چون ساز و برگ و سازماندهي، آموزش نظامي و ارتباطات نسبت مي دهند.

[صفحه 99]

اين نظر تنها در شرايط جنگي صائب نيست، بلكه درباره ي هر نوع مبارزه اي نيز صادق است.

بنابراين روحيه ي مجاهدان نقش تعيين كننده اي در پيشرفت و اثر بخشي فعاليت آنان دارد.

حال به اين پرسش مي رسيم كه چگونه مي توان روحيه ي افراد مبارز يا سربازان رزمنده را بالا برد؟

پاسخ آن است كه: با داشتن يك جهان بيني روشن اين امر امكان پذير است، بدين منظور نكات زيرا را بايد توضيح داد:

1- خداوند يكتا بر همه ي بندگان خويش مسلط است و تنها اوست كه عظمتش بيكران و سپاهيانش پيروز است و سربازي كه جهاد مي كند در پيكار خود تنها بايد به خداوند متكي باشد.

2- تاريخ نشان مي دهد كه با وجود انبوه بيشمار گمراهان، كساني كه به خداوند تكيه نموده و با دشمنان او رزميده اند، پيروز شده اند. براي مثال پيامبران بر دروغ زناني كه رسالت ايشان را انكار مي كردند، فائق آمدند.

3- از مرگ گريزي نيست، پس بهتر است انسان خود را براي آن آماده كند، به ويژه آنكه مرگ، منبع هراسها و دلهره هائي است كه يگانه راه رهائي از آنها اطاعت از پروردگار است.

4- دنيا محل گذر است و براي كسي بر جا نمي ماند. عمري كه گذشت ديگر بازگشتي ندارد. دنيا چون روز يا ماهي است كه سپري شده و فراسوي آن جز دوزخ يا بهشت چيزي نيست.

وقتي اين حقايق را مي دانيم رواست كه هر آنچه خدا مي طلبد با خشنودي بدو سپاريم. امام علي (ع) مي فرمايد:

[صفحه 100]

احمده شكرا لانعامه، و استعينه علي وظائف حقوقه، عزيز الجند، عظيم المجد، و اشهد ان محمدا عبده و رسوله، دعا الي طاعته، و قاهر اعداءه جهادا عن دينه، لا يثنيه عن ذلك اجتماع علي تكذيبه، و التماس لاطفاء نوره. فاعتصموا بتقوي الله...

«خداي را به پاس بخششهايش سپاس مي گويم، و از او براي اداي حقوقش ياري مي جويم كه عظمتش بيكران و سپاهيانش پيروز است.

و گواهي مي دهم كه محمد (ص) بنده و فرستاده اوست. مردم را به پرستش او فراخواند و در جهاد در راه دين او بر دشمنان وي چيرگي يافت. همدستي گمراهان در انكار وي و تلاششان در خاموش كردن پرتوش در او كارگر نبود. در راه خداوند پرهيزكاري پيشه كنيد كه اين ريسمان استوار است و پناهگاهي بلند و پايدار. مرگ را با سختي هايش پذيرا شويد، و پيش از آنكه فرارسد خود را مهياي آن سازيد، و قبل از سررسيدنش آماده باشيد. و رستاخيز همانا فرجام كار است، و اين اندرزي مي تواند بود براي عاقلان و عبرتي بهر جاهلان و پيش از فرارسيدن آن روز شما چه مي دانيد از تنگي گور، و شدت اندوه، و هراس برزخ، و لرزش هاي اضطراب، و درهم پيچي اندامها، و آكندگي گوشها از خاك و صداهاي هولناك، و تاريكي مغاك و ترس عقاب، و فشار قبر، و سختي سنگ گور؟

الله، الله، اي بندگان خدا دنيا بر شما مي گذرد چنانكه بر پيشينيان گذشت، شما و قيامت به يكديگر همبسته ايد و گويي قيامت با نشانه هايش پيش آمده و با درفشهايش نزديك شده و شما را در مسير خود نگاهداشته است، و پنداري با دلهره هايش سر رسيده و سينه اش را گسترانيده، و دنيا از فرزندان خويش دست شسته و آنان را از آغوش خود

[صفحه 101]

برانده است. چون روزي است كه سپري شد يا ماهي كه سرآمد، تازگي آن رنگ كهنگي گرفت و فربهي آن رو به لاغري گذاشت. در جايگاهي تنگ، با كارهايي درهم و آشفته كه لهيبش سخت سوزان، نفيرش بلند، زبانه اش فروزان، ضجه اش خشم آگين، شعله اش سوزان، خموشي اش دور، هيمه اش آتشناك، وعده اش سهمگين، ژرفايش ناپيدا، كرانه هايش تاريك، ريگهايش گدازان و گذرانش رسوائي خيز است. اما «آنان كه به خاطر رضاي پروردگار پرهيزكاري پيشه كردند جملگي به بهشت روان مي شوند». از عذاب در امانند و از عتاب بر كنار. از آتش دوزخ دوري گرفته اند و سراي بهشت با وجود آنان آرامش يافته است و آنان نيز و از جايگاه آسوده خود خرسندند. اينان آن كسانند كه در دنيا كردارشان پسنديده و ديدگانشان گريان بود. شبهايشان در دنيا از فرط نيايش و آمرزش خواهي روز بود، و روزهايشان از پارسايي و وارستگي شب گرديده. پس خداوند پاداش آنان را ادا نمود و به بهشت بازگشت داد، چه سزاوار آن بودند كه با شادكامي پايدار در سرايي جاويدان بياسايند.

پس اي بندگان خدا (از راه حق بيرون نرويد) كه با رعايت آن، پيروزمند شما ظفر مي يابد، و با پشت كردن به آن تباه كننده ي شما زيان مي برد. با اعمال خود بر اجل خويش پيشي بگيريد، چه شما گروگان توشه اي هستيد كه به آخرت مي فرستيد، و به آنچه به جاي آورده ايد پاداش مي گيرد، و بدانيد كه مرگ بر شما آنچنان فرود مي آيد كه نه به بازگشت دست رسي خواهيد داشت و نه از لغزش در امان خواهيد بود. پروردگار، ما و شما را به طاعت خود و طاعت فرستاده اش بر گمارد و به بركت رحمتش ما و شما را ببخشايد.

[صفحه 102]

بر جاي و استوار و در برابر بلا شكيبا باشيد! دست و تيغ خود را در هواي زبانهاتان به كار نيندازيد و در كاري كه خدا شتاب روا نداشته، مشتابيد. بدانيد كه هر كس از شما با معرفت حق پروردگار خويش و پيامبر و اهل بيتش در بستر جان سپارد، شهيد مرده است و پاداش او بر عهده ي خداست و مستحق ثواب نيت نيكوكاري خويش است، و نيت او جاي شمشير زنيش را مي گيرد و هر چيزي را مدت و هنگام ويژه اي است.»[1] (پس كارها را در وقت مناسب آن انجام دهيد.)


صفحه 99، 100، 101، 102.








    1. نهج البلاغه، خطبه ي 232.