کد مطلب:36459 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:213

غنايم جنگي











هر آنچه مجاهدان با سلاح خويش به دست آورند، به تمام مردم تعلق دارد... بنابراين فرمانده، حق ندارد از اموال عمومي به دوستان و نزديكانش بذل و بخشش كند.

امام در نامه اي به يكي از كارگزاران خود به نام «مصقله بن هبيره» چنين مي نگارد:

بلغني عنك امر ان كنت فعلته فقد اسخطت الهك، و اغضبت امامك، انك تقسم في المسلمين الذي حارته رماحهم و خيولهم، و اربقت عليه دماوهم، فين اعتامك من اعراب قومك، فو الذي فلق الحبه و...

«درباره ي تو گزارشي به من رسيده است كه اگر درست باشد خداي را بر سر خشم آورده و از فرمان پيشواي خود سرپيچيده اي: تو اموال و

[صفحه 103]

غنايمي كه از آن همه ي مسلمانان است و آن را به زور نيزه ها و اسبان خود به دست آورده اند و بر سر آن جان نهاده اند، به سران عرب قوم خويش بخشيده اي.

سوگند به آن كه دانه را شكافت و جان را آفريد، چنانچه اين خبر راست باشد، نزد من خود را سبك مايه كرده و از ارزش خود كاسته اي. حق پروردگار را ضايع مكن و خوار مشمار، دنياي خويش با نابودي دين خود آبادان مساز و گرنه در شمار بازنده ترين كسان خواهي بود.

آگاه باش كه حق همه ي مسلماناني كه نزد تو و ما هستند در سهمي كه از بيت المال دارند يكسان است، همه ي اموال در نزد من گرد مي آيد، و من ميان همگان تقسيم مي كنم.»[1].


صفحه 103.








    1. نهج البلاغه، نامه ي شماره ي 43.