کد مطلب:36460 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:222

پيش روي و عقب نشيني











جنگ مجموعه اي از حمله، بازگشت، عقب نشيني و حمله ي مجدد است. سپاه بايد داراي انعطاف كافي باشد تا بداند كي حمله كند و كي به خاطر حملات آينده عقب بنشيند.

سرباز به همان اندازه كه بايد براي يورش آماده باشد، بايد در صورت لزوم خود را براي عقب نشيني آماده كند تا در موقعيت مناسب اقدام به پاتك نمايد.

حملات پياپي كه «اقدام بعدي» در آنها به دقت محاسبه نشده باشد، به درماندگي و سردرگمي مي انجامد، زيرا چه بسا لشكر در مي ماند كه به چه اقدامي بايد دست بزند؟

[صفحه 104]

مولا علي (ع) مي فرمايد:

لا تشتدن فره بعدها كره، و لا جوله بعدها حمله، و اعطوا السيوف حقوقها و وطنوا للجنوب مصارعها، و اذمروا انفسكم علي الطعن الدعسي و الضرب الظلحفي، و اميتوا الاصوات فانه اطرد للفضل،...

«در كارزار گريزي را كه بازگشت و شكستي را كه حمله اي در پي دارد ناگوار مشماريد. حق شمشير را چنانكه بايد به جا آوريد. بر دشمن چنان بتازيد كه تار و مار شود. خويشتن را برانگيزيد و دشمن را چنان ضربه بزنيد كه به خاك افتد و چنانش بكوبيد كه جنبيدن نتواند و خموشي بگيريد كه سكوت بهترين پادزهر ترس است. سوگند به آن كه دانه را بشكافت و روان را آفريد، اين گروه، اسلام نياوردند، بلكه نقاب اسلام به خود بستند و كفر خويش پنهان داشتند. پس چون همدلاني يافتند كفر خود را آشكار ساختند.»[1].


صفحه 104.








    1. نهج البلاغه، نامه ي شماره ي 16.