کد مطلب:36461 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:252

پرچم، نشان مقدس











پرچم، نمودار موجوديت اسلام است، و سهل انگاري در حفظ حرمت آن به مثابه خوار شمردن موجوديت و جان و هستي مومنان است.

امام علي (ع) در خطبه ي زير، فرمانهاي نظامي خود را با فلسفه ي شهادت در آميخته چنين مي گويد:

[صفحه 105]

فقدموا الدارع، و اخروا الحاسر، و عضوا علي الاضراس، فانه انبي للسيوف عن الهام، و التووا في اطراف الرماح، فانه امور للاسنه،...، و رايتكم فلا تميلوها، و لا تخلوها، و لا تجعلوها الا بايدي شجعانكم،...

«زره داران را جلو اندازيد و بي زرهان را در پشت سپاه قرار دهيد. و دندانها را بر هم بفشاريد كه سرهايتان را از تيغ دشمنان دور مي دارد.[1] با حركت نيزه نرم بلغزيد تا سنانش بر پيكر دشمنان نيكوتر بنشيند و به هنگام يورش ديدگان را بربنديد كه سكوت عزمتان را استوارتر و دلهايتان را آرامتر مي كند. و خموشانه برزميد كه سكوت، مانع ترس است.

و پرچم خود را خم نكنيد و پيرامونش را خالي مگذاريد و آن را تنها به دست دلاوران خويش و رادمرداني بسپاريد كه در راه حفظ شرف و عرض شما از بذل جان دريغ ندارند. آنان كه در برابر سختيها شكيبا و پايدارند كساني هستند كه پرچمهاي خويش را در ميان مي گيرند و آن را از چهار سو پاس مي دارند. نه از آن عقب مي افتند تا به دست دشمن بيفتد و نه چندان پيشي مي گيرند كه تنها بماند.

بجاست كه هر يك از شما با يك تن از دشمنان درآويزد و برادر همرزم خود را ياري دهد. روا نيست كه كسي از شما از نبرد با هماورد خويش خودداري كند، چه (اگر دو تن از افراد دشمن با دو تن از نفرات شما درگير شدند، بايد هر يك از آنان با حريفي بجنگد) حريف او به

[صفحه 106]

ياري حريف برادرش مي رود، و دو دشمن بر برادر او غلبه مي كنند.

به خدا سوگند كه هر گاه از شمشير امروز بگريزيد، از شمشير آخرت در امان نخواهيد بود. شما را از رزميدن چه باك؟ شما اشراف عرب و بزرگان قوميد.

فرار خشم خدا را بر مي انگيزد و مايه ي خواري حتمي و ننگ ابدي است، و به عمر گريزنده افزوده نمي شود و حايلي بين او و مرگ به وجود نمي آيد.

آنكه به سوي خدا مي رود، چون تشنه اي است كه به آب گوارا مي رسد. بهشت در حصار انبوه نيزه هاست.

امروز، در اين هنگامه ي جنگ است كه عيار آدميان عيان مي گردد. به خدا سوگند بيش از آنكه دشمنان به ديار خود مشتقاند من به مصافشان اشتياق دارم.

بار خدايا، اگر حق را گردن نمي نهند، جماعتشان را پراكنده فرماي، به درد تفرقه دچارشان كن و به خطاهايشان هلاك ساز.

ايشان از گمراهي دست نمي كشند مگر آنكه ضربه هاي پياپي بدنها را از روانهاي پليدشان تهي سازد، و فرقهايشان را تيغ بشكافد، و استخوانهايشان درهم شكند و دست و پايشان قلم شود. تباهي آنان زايل نمي گردد مگر آنكه سپاهيان در پي طلايه داران بر آنان بتازند، و لشكريان پر ساز و برگ، به دنبال پيشقراولان تار و مارشان كنند، و گردانهاي ارتشي پياپي بر شهرهايشان يورش برند و زمين ها و گذرها و چراگاههايشان را از زير سمكوب اسبها بگذرانند.»[2].

[صفحه 107]

در خطبه اي كه از نظر گذشت نقشه ي كاملي براي تصرف مواضع يا قلمرو دشمن ارائه شده است.

تصرف بايد طي مراحلي چند سريع و پيوسته انجام گيرد.

اولا- حمله ي مداوم و دقيق به مواضع مورد نظر تا دشمن دچار وحشت شود.

ثانيا- لشكريان بايد به جنگ افزارهاي گوناگون مسلح باشند. امام تاكيد مي كند كه در هنگام پيشروي هر گرداني نقشي دارد.

ثالثا- هر لشكري در پيشروي بايد توسط لشكر نيرومندتري پشتيباني شود، بنابراين صحيح نيست كه لشكر قوي تر پيشروي كند و سپاه ضعيفتري براي پشتيباني آن بر جا بماند، زيرا شكست آن لشكر به نابودي كل ارتش مي انجامد. از اينجاست كه امام مي فرمايد: «لشكريان پر ساز و برگ به دنبال پيشقراولان تار و مارشان كنند و گردانهاي ارتشي پياپي بر شهرهاشان يورش برند.»

رابعا- بايد تمام راههاي ارتباطي دشمن را تصرف نمود تا دشمن به محاصره ي كامل درآيد و هيچ گريزگاهي نداشته باشد، چنانكه بر گذرگاههاي آذوقه رساني دشمن نيز بايد مسلط شد.


صفحه 105، 106، 107.








    1. كسي كه در عمليات جنگي دندانهاي خود را بر هم مي فشارد مي تواند بر اعصاب خود مستولي شود و بدين ترتيب بر تمام اعضاء و به ويژه سر خويش تسلط يابد و آن را از گزند دشمن در امان بدارد.
    2. نهج البلاغه خطبه ي 124.