کد مطلب:36464 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:199

همگان سلاح برگيريد











مبارزه ي مسلحانه يك وظيفه ي همگاني است.

پيكار بر همه واجب است و نزديكان حاكم و فرمانده با ديگران فرقي ندارند.

همه در برابر قانون سلاح برابرند. چه بسا ضرورت دارد كه سران قوم براي برانگيختن روح جهاد در ديگران، نزديكان خود را قرباني كنند.

مولا علي (ع) از پيامبر اكرم (ص) چنين حكايت مي كند:

و كان رسول الله- صلي الله عليه و آله- اذا احمر الباس و احجم الناس قدم اهل بيته، فوقي بهم اصحابه حر السيوف و الاسنه، فقتل عبيده بن الحارث يوم بدر، و قتل حمزه يوم احد، و قتل جعفر يوم موته، و اراد من لو شت ذكرت اسمه مثل الذي ارادوا من الشهاده و لكن اجالهم عجلت، و منيته اخرت.

«پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله ) هر گاه آتش جنگ بالا مي گرفت و از هيبت آن در دل مردم رخنه مي افتاد، خاندان خود را به ميدان مي فرستاد و يارانش را از گزند تيغ و نيزه دور مي داشت. بدين سان عبيده بن حارث (پسر عموي پيامبر) در روز بدر كشته شد و حمزه (عموي پيامبر) در روز احد به قتل رسيد و جعفر (برادر امام علي) در جنگ موته شربت شهادت نوشيد.

[صفحه 111]

و كسي كه از بردن نامش خودداري مي ورزم (مراد امام، خود ايشان است) نيز همچون آنان خواهان شهادت بود، اما مرگ، ديگران را زودتر رسيد و نزد او درنگ ورزيد.»[1].


صفحه 111.








    1. نهج البلاغه، نامه ي شماره ي 9.