کد مطلب:36466 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:171

نيايش... به جاي دشنام و ناسزا











هنگامي كه برخي از ياران امام علي (ع) به دشنام پيروان معاويه آغاز كردند، حضرت به آنان چنين پيغام فرستاد:

اني اكره ان تكونوا سبابين شتامين، تشتمون و تبروون، ولكن لو وصفتم مسايو اعمالهم، فقلتم: من سيرتهم كذا و كذا، و من عملهم كذا و كذا كان اصوب في القول و ابلغ في العذر،...

«بر شما نمي پسندم كه دشنام ده و ناسزا گو باشيد، فحش بدهيد و نفرين كنيد. اما هرگاه از كارهاي زشت آنان ياد كنيد و بگوئيد:

رفتارشان چنين است و كردارشان چنان، درست تر و پذيرفتني تر است.

و شايسته تر آن است كه به جاي لعن گويي و بيزاري جويي از ايشان، بگوئيد: خداوندا خونهاي ما و آنان را از هدر رفتن حفظ كن، ميان ما و آنان آشتي برقرار كن، آنان را از ضلالت به هدايت رهنمون شو تا حق را از باطل بازشناسند، از گمراهي روي برگردانند و با رهروان آن دشمني بگيرند.»[1].

[صفحه 115]

و به سربازانش مي آموخت كه هر گاه ترس از دشمن بر آنان غلبه كرد، بگويند:

«پروردگارا به تو پناه مي برم از آنكه در سلطنت تو حقم پايمال گردد.

به تو پناه مي برم از آنكه در هدايت تو گمراه شوم.

به تو پناه مي برم از آنكه در بي نيازي تو بي چيز باشم.

به تو پناه مي برم از آنكه در اقتدار تو تباه گردم.

به تو پناه مي برم از آنكه مغلوب شوم، و حال آنكه فرمان فرمان تو و فرجام كار به سوي تو است.»[2] و هنگاميكه كار بر سربازان امام دشوار مي شد، آنان را به خداوند پيوند مي داد تا مايوس نشوند، و مي گفت:

«خداوندا به تو پناه مي برم از آنكه به ناخرسندي تو خشنود باشم يا از خشنودي تو ناخرسند گردم، به قضاي تو پشت كنم، يا از قول تو دوري جويم، يا با دشمنان تو همدل گردم، يا با نظر كردگان تو دشمني ورزم.

خدايا براي كردار يا گفتاري كه مرا به قلمرو خرسندي تو نزديك و از ناخشنودي تو دور كند شكيبا ساز و نيروي تحمل عنايت فرما، اي رحيم ترين بخشندگان.

پروردگارا از تو زباني ثناگو، قلبي سپاسگزار، يقيني راستين، ايماني استوار و پيكري فروتن مسئلت دارم.

به دلم نوري بخش كه به تو عشق ورزم و از تو بهراسم.

[صفحه 116]

خدايا اگر مرا غرقه ي رحمت خود كني، خوشگماني مرا افزوده اي، و اگر عذابم دهي عقاب ظلم و جور و درازدستي ام بر خويشتن است، چون تو دادستاني مرا عذري نيست و مكافاتي به حساب نه...

بار الها اگر اجلم در رسيد و روزگارم به سر آمد و ديدار توام مقدر شد، در بهشتم منزلي ببخش كه گذشتگان و آيندگان بر آن چنان غبطه خورند كه هيچ حسرتي از آن بالاتر و هيچ عنايتي از آن افزون تر و هيچ مقامي والاتر از آن نباشد.

خداوندا مرا با عزت در جامه ي فروتني ايمان بپوشان، از آن پيش تر كه در آتش دوزخ به ذلت درافكني...

پروردگارا تو را به بهترين نيايش ها ثنا مي گويم كه بلاي تو گواراترين بلاست.

خداوندا مرا از ياري و تائيد و توفيق و رحمت خود برخوردار كن و به من شوق ديدار و لطف همياري خود عطا فرما تا شهد آن در قلبم جاي گيرد. و مرا به پيشبرد كارهايم رهنمون باش و تو بر پايگاه من و موضع يارانم ناظري و چيزي از تو پنهان نيست.

خدايا از تو همان نصرتي را مي طلبم كه به پيامبرت عنايت فرمودي. و بدان، ميان حق و باطل جدائي افكندي تا دين خود استوار نمودي و آئين خويش مسلط ساختي اي برترين كه در هر مقام جا داري.»[3] و بدين سان مولا علي (ع) در جهاد به كمك دعا و نيايش به لشكريان خويش روحيه ي شهادت مي دميد.

[صفحه 117]


صفحه 115، 116، 117.








    1. تذكره الخواص، ص 163.
    2. الصحيفه الاولي العلويه، ص 154.
    3. نهج السعاده، كتاب دعا، ص 323.