کد مطلب:36476 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:224

كيفر ضد انقلاب











سه گونه مخالفت بسيار خطرناك است و چه بسا مرتكب آن را با كيفر اعدام روبرو مي كند:

شورش...

فرار از جبهه...

خيانت...

در همه ي جنبش هاي انقلابي اين گونه مخالفت ها از جرمهاي بزرگ شمرده مي شود كه سزاي آن اعدام است.

امام علي (ع) درباره فراريان از ميدان كارزار مي گويد:

و ليعلم المنهزم انه مسخط ربه، و موبق نفسه، و ان في الفرار موجده الله عليه، و الذل اللازم، و العار الباقي، و اعتصار الفي من يده...

«و فراري بداند كه خشم پروردگار را بر مي انگيزد و خود را به تباهي مي كشد. فرار مايه ي قهر پروردگار، و ذلت حتمي و ننگ ابدي است. از حق و روزي انسان مي كاهد و زندگي را به كامش تلخ مي كند. عمر فراري كوتاه است و خداوند از او ناخشنود. مرگ آدمي پيش از نزول اين بلاها رواست و از الفت بدين عقوبتها و تحمل اين مصيبت ها آسان تر است.»[1].

و همچنين مي فرمايد:

[صفحه 133]

اما بعد... فانه من ترك الجهاد في الله، و اذهن في امره، كان علي شفاهلكه، الا ان يتداركه الله، فاتقوا الله و قاتلوا من صاد الله و...

«اما بعد... آنكه از جهاد در راه خدا روي گرداند و در امر او سستي ورزد خود را بر پرتگاه هلاكت افكنده است، كه جز خداوند كسي ياراي نجات او را ندارد. بهر خدا پرهيزكاري پيشه كنيد، و با آنكه خدا را مي آزارد و بر آن است تا فروغ ايزدي را خاموش كند، پيكار نمائيد.

با نابكاران گمراه برزميد چه آنان نه قرآن خوانند و نه فقيهان دين، نه علماي تفسيرند و نه اهل چنين كارهاي بزرگي. و اگر بر شما حاكم شوند با شما چون قيصر و كسري رفتار خواهند كرد.»[2].


صفحه 133.








    1. مستدرك نهج البلاغه، ص 60.
    2. تاريخ طبري: جلد ششم، ص 45.