کد مطلب:36479 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:202

خويشتن داري پس از پيروزي











دشوارترين لحظه ي حفظ تسلط بر ارتش، هنگامي است كه بر دشمن پيروز مي شود و مجالي براي فرونشاندن كينه اي پيدا مي كند كه قلبش را آكنده است.

اما آيا سرباز پيرزومند به انجام دادن هر كاري آزاد است؟

هرگز!

ارتش بايد به ارزشهاي انساني پاي بند باشد. دليري و قهرماني آن اندازه كه در بازداشتن نفس از تجاوز به ارزشهاي انساني و عقب راندن شهوتهاي نفساني است، در سركوب دشمن نيست.

امام علي (ع) به سربازانش چنين سفارش مي كند:

لا تفاتلوهم حتي يبدووكم، فانكم- بحمدالله- علي حجه، و ترككم اياهم حتي يبدوو كم حجه اخير لكم عليهم، فاذا كانت الهزيمه باذن الله فلا تقتلوا مدبرا و لا تصيبوا معورا و...

«با آنان پيكار نكنيد تا اين كه جنگيدن آغاز كنند. چه خداوند را سپاس كه حق و حجت از آن شماست، و اگر از حمله بدانان باز ايستيد تا

[صفحه 139]

خود آغاز كنيد، اين نيز شما را حجتي ديگر است.

آنگاه كه به اذن خداوند بر دشمن شكست وارد ساختيد، فراريان را نكشيد و بر تسليم شدگان تيغ نكشيد، و زخميان را از پاي درنياوريد و به زنان آزار نرسانيد، حتي اگر به ناموس شما ناسزا گويند و به فرماندهانتان مشرك بودند نيز فرمان داشتيم از تعرض بديشان خودداري كنيم و درآن روزگار جاهلي، اگر مردي، زني را با سنگ يا چوبدستي مي كوفت، اين كار مايه سرافكندگي خود و فرزندانش بود.»[1].


صفحه 139.








    1. نهج البلاغه، نامه ي شماره ي 14.