مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:22777 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

در آيـه 36 سـوره روم مـي گـويـد : مـردم هرگاه به خاطر اعمالي كه انجام داده اند بدي ببينند نـاگهان مايوس و نوميد مي گردند اما در آيه 33 همين سوره آمده : هنگامي كه مختصر ضرري بـه انسانها برسد پروردگارشان را مي خوانند آيا اين دو آيه با هم تضاد ندارد ؟ زيرا يكي سخن از اميدواري و ديگري سخن از ياس مي گويد
در آيه 33 بحث از مساله حوادث زيانبار مانند طوفانها و زلزله ها و شدائد ديگراست كه عموم مردم اعـم از مـوحـد و شـرك - در اين حال به ياد خدا مي افتند و اين يكي از نشانه هاي فطرت توحيدي اسـت امـا در آيـه 36 سـخـن از بـازتابهاي معاصي انسان است و ياس ناشي از آن , زيرا بعضي افراد چنانند كه اگر عمل نيكي انجام دهندمغرور مي شوند و خود را مصون از عذاب الهي مي شمرند , و هـنـگامي كه كار بدي انجام دهند و عكس العملش دامن آنها را بگيرد , ياس از رحمت خدا سراسر وجـودشان رااحاطه مي كند , هم آن عجب و غرور مذموم است و هم اين ياس و نوميدي از رحمت خدا . بنابراين هر يك از دو آيه مطلبي را مطرح كرده كه از ديگري جداست .

تفسير نمونه ج 16 ص 436
مكارم شيرازي - ناصر و ديگران

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.