مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:22778 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

انسان در زندگي تا چه مقدار بايد اميد داشته باشد؟ آيا اميد در فكر و خيال آدمي ميتواند عاملي براي صعود به زندگي آينده و پيشرفت انسان باشد؟

اميد نقش مهمي در زندگي و پيشرفت در جنبههاي مادي و معنوي بشر دارد.

اگر اميد و آرزو از انسان گرفته شود، انگيزهاي براي ادامه حيات نخواهد داشت.

در حديثي از حضرت مسيح ميخوانيم: در جايي نشسته بود و پير مردي را مشاهده كرد كه با كمك بيل و كلنگ به شكافتن زمين مشغول است. حضرت مسيح(ع) به پيشگاه خدا عرضه داشت:

خدايا! اميد و آرزو را از او بگير. ناگهان پيرمرد بيل را به كناري انداخت و روي زمين دراز كشيد و خوابيد.

كمي بعد حضرت مسيح(ع) عرضه داشت:

بار الها! اميد و آرزو را به او برگردان! مشاهده كرد پيرمرد برخاست و دوباره مشغول فعاليت و كار شد. حضرت مسيح(ع) از او سؤال كرد: من دو حال مختلف از تو ديدم. يك بار بيل را به كنار افكندي و روي زمين خوابيدي، اما در مرحله دوم برخاستي و مشغول به كار شدي!

پيرمرد در جواب گفت: در مرتبه اوّل فكر كردم پير و ناتوان شدهام، چرا اين همه به خود زحمت دهم و تلاش كنم؟ بيل را به كنار انداختم و بر زمين خوابيدم، ولي چيزي نگذشت كه اين فكر به خاطرم خطور كرد از كجا معلوم كه سالهاي زيادي زنده نمانم؟ انسان تا زنده است، بايد براي خود و خانوادهاش تلاش كند، از اين رو برخاستم و بيل را گرفتن و مشغول كار شدم.(1)

پيامبر اكرم(ص) ميفرمايد: اميد و آرزو، براي امت من رحمت است. اگر اميد نبود، هيچ مادري فرزندش را شير نميداد و هيچ باغباني نهالي نميكاشت.(2)

در مورد حد و اندازه اميد توجه به نكات زير ضروري است.

1- اميد بايد به اندازهاي باشد كه به ارزوهاي دراز منجر نشود. اميرمؤمنان(ع) فرمود: از آرزوهاي دراز بپرهيزيد كه زيبايي نعمتهاي الهي را از نظر شما ميبرد و آنها را نزد شما كوچك ميكند و به كمي شكر فرا ميخواند.(3)

2- اميد همراه با حركت و عمل ثمره ميدهد. هرگز نبايد به بهانه اميد، انجام امور را به آينده موكول نماييم و زمان حال را رها كنيم، يعني نبايد حال موجود را فداي آينده نيامده كنيم. نگاه اميدوارانه با تلاش و فعاليّت توأم است، در حالي كه كارها را به آينده واگذار كردن، رخوت و سستي به دنبال دارد.

3- در اميد به خدا زياده روي صورت نگيرد كه افراط در اميد، موجب احساس ايمني از مكر الهي ميگردد. انبيا و اوليا و اوليا الهي در عين حال كه اميد داشتند، از عذاب خدا نيز بيمناك بودند و خود را بين خوف و رجاء نگه ميداشتند.

پس اميدي مطلوب است كه واقع بينانه و صادق و توأم با عمل و همراه با خوف باشد.



پي نوشتها:

1. بحارالانوار، ج 14، ص 329.

2. همان، ج 74، ص 173.

3. غررالحكم، ج 5، ص 438.

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.