-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:30147 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:2

چرا با اين كه پيامبران و امامان((عليهم السلام)) بينشي ژرف و كامل داشته اند ترك اولي مي كرده اند؟
پيامبران و امامان((عليهم السلام)) مرتكب گناه، به معناي حرام شرعي، نمي شده اند. امّا ترك اولي، كه ارتكاب آن از سوي معصومان((عليهم السلام))روا شمرده شده است به اين معناست كه آن بزرگواران كاري مي كرده اند كه مي دانسته اند شايسته مقام ربوبي خدا نيست. گاه پيامبران از كارهايي استغفار مي كرده اند كه در نظر عرف انجام آن كارها حتّي اختياري نيز نيست ولي چون آنان مقامي بلند داشته و عظمت خدا را بسيار بيشتر از ما در مي يافته اند، اين كارها را براي خود گناه مي شمرده، و از آن طلب بخشش مي كرده اند.
امام خميني((رحمه الله)) براي اين حقيقت مثالي در خور زده است: يك شخص مؤدّب را فرض كنيد كه پايش شكسته باشد و مجبور است پايش را دراز كند. شخصي محترم، مثلا عالمي بزرگوار به عيادت او مي آيد. اين شخص، كه پايش شكسته، از اين كه مجبور است در پيش اين آقاي محترم پايش را دراز كند خجالت مي كشد و همواره عذرخواهي مي كند كه ببخشيد من پاهايم در حضور شما دراز است، با اين كه دراز كردن پاهايش، كه اختياري نيست; چرا كه پايش شكسته و توان جمع كردن آنها را ندارد، امّا چون احساس مي كند در حضور شخصيّتي بزرگوار با اين حالت نشسته، شرمنده است و اين را براي خود نقص و عيب مي داند.
معصومان((عليهم السلام))نيز چنان عظمتي براي خداوند متعال احساس قائلند و برخي كارهاي را - كه حتّي مكروه نيز نيست - گناه مي دانند; مثلا هنگامي كه انسان مجبور مي شود لباس خود را در آورد. چنين كاري را معصومان((عليهم السلام)) گناه مي دانند. از اين

ـ14ـ
روست كه در روايت است: «حسنات الابرار سيئات المقربين; كارهاي نيك نيكوكاران، براي مقرّبان گناه است»(1).

( بخش پاسخ به سؤالات )

ـــــــــــــــــــــ
1 - مصباح يزدي، محمدتقي، راهنما شناسي، ص 170 و 171.

ـ15ـ

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.