-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:30510 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

وجود مسايلي نظير پوچي و از خود بيگانگي را چگونه ميتوان با وجود خداوند توجيه كرد؟

با وجود خداوند حكيم، عالم، قادر و بي نياز مطلق، مسائلي چون پوچي و از خود بيگانگي بي معنا است، اما مشكل اين مسئله در جايي ديگر است، زيرا پوچي و بي معنايي و از خود بيگانگي مربوط به انسان است، نه خداوند، تا اين سؤال مطرح شود.

پرسش در واقع اين است كه آيا به رغم اعتقاد و باور به خداوند حكيم و عالم قادر، پوچي و بيگانگي ميتواند معنا داشته باشد و صحيح است؟ اين جا نيز پاسخ منفي است؛ زيرا اگر كسي به خداوند قادر حكيم معتقد باشد و بداند خداوند اين جهان و از جمله انسان را به جهتي آفريده است (خواه رسيدن به خوشبختي جاودانه يا رسيدن به بهشت، يا دست يابي به شناخت واقعي هستي) وخلقت جهان هستي و انسان بي هدف نيست، همه چيز در زندگي معنا دار ميشود، حتي سختيها و مشكلات و مصيبتها، نيز لذتها و خوشيها معنا دار ميشود. هم چنين زندگي انسان، از كجا آمدن، به كجا رفتن، آغاز و انجام انسان بي معنا نخواهد بود.

انساني كه به اين ايمان و باور رسيده باشد، احساس پوچي و از خود بيگانگي نخواهد كرد. اصولاً اعتقاد و باور، براي رهايي از احساس پوچي و بيگانگي است و در واقع پاسخي براي معناي زندگي است. بدون اين اعتقاد و باور هيچ پاسخ صحيحي به پرسشها و خواستههاي اساسي انسان داده نخواهد شد.

اما شايد سؤال اين باشد كه پس چگونه است انسان با اين كه باور و اعتقاد به خدا دارد و اعمال عبادي و واجبات خود را انجام ميدهد، باز احساس پوچي و بيگانگي ميكند؟ پاسخ اين است كه بايد به باور و اعتقاد خود توجه نموده و به اصلاح آن پرداخت.

خداوند در قرآن فرموده است: يا أيّها الّذين امنوا امنوا باللَّه و رسوله؛ اي كساني كه ايمان آوردهايد، ايمان بياوريد به خدا و پيامبرش.

از اين آيه معلوم ميشود كسي شايد ظاهراً ايمان داشته باشد، اما به ايمان واقعي و يا به مراتب بالاي ايمان و يا ايماني كه عمل صالح و شايسته را ميطلبد، دست نيافته است. اين آيه، توصيه و بلكه فرمان به ايمان واقعي و حقيقي است.

بنابراين، يكي از عوامل مهم، احساس پوچي و از خود بيگانگي، عدم شناخت واقعي مبدأ و معاد است. اگر انسان جهان را در چارچوب ماده محدود نمايد و براي جهان هدف و غايت قايل نشود، احساس پوچي و از خود بيگانگي ميكند؛ زيرا دنياي بدون خداوند مانند خانه بدون صاحب است كه فضاي پوچي و بي هويتي در آن حاكم ميشود. اطلاعات تاريخي نيز اين مطلب را تأييد ميكند. آن دسته از انسانهايي بيشتر احساس پوچي ميكنند كه با رويكرد مادي، جهان را شناخته و براي جهان خالق و هدف قايل نيستند. در قرآن نيز به جهان بيني مادي اشاره شده(1) و يكي از پيامدهاي آن احساس پوچي و عدم آرامش رواني ذكر شده است.(2)

اگر انسان براي جهان خالق و مدبر بشناسد و براي آن هدف قايل باشد، احساس پوچي نميكند، زيرا در اثر ايمان به خدا و معاد، جهان هدفمند بوده و انسان جايگاه خود را در آموزههاي ديني را درك ميكند. انسان در اسلام جايگاه بلند داشته و اشرف مخلوقات بوده و زندگي او محدود به اين جهان نيست و دنيا مقدمهاي براي جهان برتر محسوب ميشود. در انسان اين باور تقويت ميشود كه او به سوي كمال مطلق در حركت ميباشد: إنّا للَّه و إنّا إليه راجعون؛ همه از خداييم و به سوي خدا باز ميگرديم.(3)

اولاً اسلام براي از بين بردن احساس پوچي و از خود بيگانگي، انسانها را به خداشناسي و معاد باوري فراخوانده و همگان را به تفكر در نظام هستي دعوت نموده و براي جهان و انسان هدف تعريف نموده است: أولم يتفكروا في انفسهم ما خلق اللَّه السّموات والأرض و ما بينهما إلاّ بالحق؛ آيا در پيش نفوس خود تفكر نكردند كه خدا آسمانها و زمين و هر چه در بين آنها است (از انواع بي شمار مخلوقات) همه را جز به حق و به وقت معين نيافريده است.(4): ربّنا ما خلقتَ هذا باطلاً؛ پروردگارا اين دستگاه با عظمت (جهان) را بيهوده نيافريدهاي.(5) و دوّماً به انسان ميگويد: كه تو را بيهوده و پوچ خلق نكردهايم:افحسبتم انّما خلقناكم عبثاً؛ آيا گمان ميكنيد كه ما شما را بيهوده خلق كردهايم؟! (6) و بازگشت انسان را به سوي حق بيان نموده است و به انسان تذكر ميدهد كه فكر نكن كه بازگشتي نيست: و انكم الينا لا ترجعون؛ و گمان كرديد كه به سوي ما باز نميگرديد!؟ (7) همچنين اسلام انسان را به تقويت باورهاي ديني سفارش نموده و ياد خدا را عامل آرامش رواني دانسته است: ألا بذكر اللَّه تطمئن القلوب؛ با ياد خدا دلها آرامش مييابد.(8)

در آموزههاي ديني انسانها به خودشناسي دعوت شده و يكي از عوامل از خود بيگانگي، خود فراموشي دانسته شده است. همچنين در برخي از آيات يكي از عامل خود فراموشي غفلت ازدياد خدا ذكر شده است: نسوااللَّه فأنساهم أنفسهم؛ خدا را فراموش كردند، خدا هم نفوس آنان را از يادشان برد.(9)

حكماي اسلامي براي رهايي از خود بيگانگي انسان را به خودشناسي و خداجويي دعوت نموده و عامل احساس پوچي را دوري از خدا دانستهاند. شهيد مطهري مينويسد: .. باز يافتن خود علاوه بر اين دو جهت... شرايط ديگر هم دارد و آن شناختن و باز يافتن علت و خالق و موجِد (= به وجود آورنده) خود است، يعني محال است كه انسان بتواند خود را جدا از علت و آفريننده خود به درستي درك كند و بشناسد....(10)

پي نوشتها:

1. جاثيه (45) آيه 24.

2. طه (20) آيه 124.

3. بقره (2) آيه 156.

4. روم (30) آيه 8.

5. آل عمران (3) آيه 191.

6 و 7. مؤمنون (23) آيه 115.

8. رعد (13) آيه 28.

9. حشر(59) آيه 19.

10. سيري در نهج البلاغه، ص 190.

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.