-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:35361 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

كدام آيات قرآن ممكن است شبهه عدم عصمت پيامبر را به ذهن متبادر كند و اين شبهه، چگونه رفع ميشود؟
به دو نمونه از آياتي كه مُوهم اين معناست، اشاره ميشود:

1ـ در باره فتح آمده است: «إنّا فَتحنا لَك فَتحاً مُبيناً لِيغفر لَك الله ما تَقدّم مِن ذَنبك وَ ما تَأخّر» فتح/ 1ـ 2: [(پيغمبر!) ما پيروزي آشكار و درخشاني نصيب تو كرديم تا گناه گذشته و آينده ات را خدا ببخشايد.]

اين چه گناهي است كه وعده غفران آن داده شده است؟

جواب ذنبي كه در اينجا آمده، ذنب اصلاحي، يعني گناه و معصيت خدا نيست؛ زيرا گناه و معصيت خدا با توبه و استغفار عبد از يك سو و غفران الهي از سوي ديگر شستشو ميشود، نه با پيروزي و ظفر مندي يك مجاهد نستوه و مقاوم بر دشمن عنود ستمگر.

اين كه خداي متعالي به رسول گراميش (ص) فرمود: ما فتح مبين و آشكار (فتح مكّه) را نصيب تو كرديم تا تمام گناهانت را ببخشد، منظور كارهايي است كه به گمان باطل مردم جاهل و مشرك حجاز، گناه محسوب ميشد؛ زيرا رسول اكرم (ص) سنّت هاي باطل، رسوم عاطل، آداب آفل و افكار فائل آنها را درهم شكست. نه تنها بت هاي جاهليت را بر انداخت، بلكه با فكر بت پرستي در افتاد. از اين رو مشركان با تعجّب ميگفتند: «أَجعَل الالَهه إِلهاً واحداً إِنَّ هذا لشيءٌ عجاب» ص/5، [آيا خدايان ما (را ناديده گرفته و آنها) را خداي واحد قرار داده است؟ اين، چيز خيلي عجيبي است.]

افزون بر اين، در جنگ هاي بدر، احد و ... عدّه زيادي از پدران، برادران و ساير بستگان همين كفّار و سران شرك و ستم، به دست مجاهدان با اخلاص اسلام كشته شده بودند. لذا آن حضرت در پيش آنها مجرم و مذنب تلقي ميشد.

وقتي كه فتح مبين (فتح مكّه) نصيب آن حضرت شد و مردم مكّه گذشت و بزرگواري او را در قالب عفو عمومي ديدند و با جفاكاري و ستم پيشگي خود نسبت به او و اصحابش مقايسه كردند، فهميدند كه حقّ با آن حضرت بوده است. بدين ترتيب، آنچه را كه ذنب و گناه براي آن حضرت ميپنداشتند، در نظر آنها نيز بخشيده شد. ليكن آن قيام و اقدامها در نزد خدا اساساً گناهي نبوده، بلكه از بهترين اقسام اطاعت بوده است.

كليم حق تعالي، حضرت موسي (ع) نيز، با آن كه معصوم بود، هنگاميكه مأموريت پيدا كرد تا پيام الهي را به دربار فرعون ابلاغ كند، گفت: خدايا! پس هارون را نيز همراه من به عنوان وزير و كمك كار بفرست تا اين رسالت خطير، به بهترين شكل امتثال شود: «... فَأَرْسِل إِلي هارون ولَهم عَليّ ذَنبٌ ...» شعرا/13-14؛ زيرا من در نظر فرعونيان (نه پيش تو) گناهكارم.

بنابراين، نه كليم الهي (ع) مرتكب گناه شده بود و نه حبيب خدا (ص) گناهي داشت. پس گناهي كه به اين دو پيامبر اوالوا العزم نسبت داده شده، از ديدگاه سران شرك و ستم بوده است، نه از نظر شرع و قانون خدا.

2ـ در سوره توبه آمده است: «عَفا الله عَنك لِمَ أَذنت لَهم حَتّي يَتبّن لَك الَّذِين صَدقُوا و تعلمُ الكاذِبين» توبه/43 [خدايت ببخشايد، چرا پيش از آن كه (وضعيت) كساني كه راست ميگويند براي تو روشن شود و دروغ گويان را بشناسي، به آنها اجازه دادي ( و از حضور پيدا كردن در جنگ معافشان كردي)؟]

اگر چه در اين آيه لفظ ذنب، خطيئه، عصيان و امثال آن بكار نرفته، ليكن به دو جمله «عفا الله عنك» و «لم أذنت لهم» استدلال شده است. ميگويند: جمله اول نشان ميدهي كه (معاذ الله) معصيتي از آن حضرت صادر شده و خدا ميخواهد بر او ببخشد و جمله دوم گوياي اين معناست كه اجازه دادن به منافقان، صحيح نبوده است. از اين جهت او را سرزنش ميكند كه چرا چنين كردي؟ جواب: آيات بعد نشان ميدهد كه:

اولاً، منافقان در صدد حاضر شدن به ميدان نبرد تبوك نبودند و استجازه آنها تنها حالت صوري و ظاهر سازي داشت. از اين رو حتّي اگر پيغمبر اكرم (ص) نيز به آنها اجازه عدم حضور نميداد، باز هم در نبرد شركت نميكردند. شاهد اين ادعاي آيه 44 همين سوره است كه ميفرمايد: «ولوْ أَرادوا الخُروج َلَأعدّوا له عُدّهً» اگر واقعاً اراده شركت كردن در جنگ داشتند بايد سلاح تهيه ميكردند و خود را آماده ميكردند، در حالي كه هيچ اقداميدر اين باره نكردند. ثانياً،شركت آنها در جنگ نه تنها نفعي براي مسلمانان نداشت، بلكه باعث تضعيف روحيه لشكر اسلام ميشد: «لَو خَرجوا فيكم ما زادُوكم إِلاّ خَبالاً وَلأوَْضعوا خِلالكم يَبغونكم الفِتنه وفيكم سَمّاعون لَهم والله عَليم بالظالمين» توبه/47 اگر همراه شما ميآمدند و در جنگ شركت ميكردند جز اين كه مايه فساد انگيزي و فتنه جويي گردند و در صفوف شما نفوذ كنند، كار ديگري نميكردند. باتوجّه به اين كه در ميان شما كساني حضور دارند كه سمّاع آنها هستند و خداوند همه ستم پيشگان را ميشناسد.

چنان كه همين افراد (عبدالله بن ابي سلول)، سركرده منافقان همراه با يك سوم سربازان اسلام) در بين راه اُحُد برگشتند و در صدد خذلان و شكست رسول اكرم (ص) و لشكر مسلمانان بودند. (سيرة ابن هشام3/68) براي رسيدن به اين هدف به جاسوسي، تشويق ديگران به بازگشت، تشويق يهود و مشركان به جنگ با اسلام و ... دست زدند و آنگاه كه سرانجام حق، پيروز و نصرت و ياري خدا آشكار شد، آنها بي ميل بودند. آيه 48 اين سوره اشاره به همين قضيه دارد: «لَقد ابتَغوا الفِتنه مِن قَبل وَقَلّبوا لَك الأُمور حَتّي جاء الحَق و ظَهر أمرُ اللِه وهم كارهون» و آنگاه كه پاي بعضي از اينها به ميدان اُحد رسيد، آثار شوم اين حضور در آنجا نيز ظاهر شد. بنابراين، شركت آنها در جنگ تبوك نه تنها به صلاح سربازان اسلام نبود، بلكه صلاح اسلام و مسلمانان در عدم شركت آنها بود.

بنابراين، اجازه حضرت رسول (ص) به آنها در ترك جنگ، هرگز مايه تضعيف قواي اسلام نشد. آري سبب شد كه چهره نفاقشان ديرتر آشكار و شناخته شود.

در مقابل، اين فايده را داشت كه حرمت قانون و احترام شخص رسول اكرم (ص) در جامعه شكسته نشود و هرگاه آن حضرت (به عنوان حاكم اسلام) اعلام جهاد كند، همه كساني كه توانايي دارند خود را ملزم به شركت كردن بدانند و حتي اگر منافقي در صدد شركت نكردن باشد خود را ملزم به اجازه گرفتن بداند، نه اين كه با زير پا گذاشتن فرمان حاكم و تمرّد و سرپيچي از دستور وي تخلّف كند و جسارت روا دارد.

در همين جنگ تبوك، سه نفر به نامهاي كعب بن مالك، مراره بن ربيع، هلال بن اميّه، كه قرآن كريم از آنها به عنوان «ثلاثه مخلّفه ياد» ميكند، با آن كه جزو گروه منافقان نبودند ولي بر اثر بي حالي، تن پروري يا به هر دليل ديگر، در جنگ شركت نكردند و از سربازي در راه خدا و حاكم جامعه اسلامي، يعني رسول اكرم (ص) سر باز زدند. اينجا بود كه رسول اكرم (ص) احساس كرد اين آغاز ناميمون، فرجام شوميدارد و اگر اين بدعت، رسميت پيدا كند و به اصطلاح، قبح آن از بين برود باعث نفوذ ضعف و فتور در جامعه اسلاميخواهد شد.

هنگام بازگشت از تبوك، اين سه نفر به انگيزه عذر خواهي خدمت حضرت رسول (ص) رفتند اما پيامبر اكرم (ص) هيچ سخني با آنها نگفت و مسلمانان را نيز از معاشرت و صحبت با آنان بر حذر داشت و بدين ترتيب، با برخورد سرد آن حضرت و جامعه اسلامي مواجه شدند. اين مسئله آن قدر براي آنها سخت و شكننده بود كه نه تنها زمين با آن فراخي براي آنها تنگ آمد، بلكه از خودشان نيز به تنگ آمدند و فهميدند چاره اي جز بازگشت به خدا و توبه به درگاه او ندارند.

از اين رو توبه سختي كردند و در نهايت، توبه آنها پذيرفته شد. آيه 118 همين سوره درباره آنها نازل گرديده است: «وعَلي الثَلاثه الَّذين خُلّفوا حَتّي إِذا ضاقت عَليهم الأَرض بِما رَحُبت وضاقَت عَليهم أَنفسُهم وظَنّوا أَن لا مَلجأ مِن الله إِلاّ إِليه ثُمّ تاب عَليهم لِيِتوبوا إِنّ اللَه هُو التوّاب الرَحيم».

بدين صورت حضرت رسول (ص) اجازه نداد كه قبح قانون شكني از بين برود و بدعت تخلّف از فرمان خدا و رسول، رسميت پيدا كند. بنابراين، اجازه دادن حضرت رسول (ص) به آنان مبني بر ترك حضور در جنگ نه تنها نشان سوء تدبير و ضعف مديريت آن حضرت نبود، بلكه حكايت از ظرافت و لطافت از مديريت و تدبير قوي و فوق العاده او ميكند.

در نتيجه هيچ عتابي متوجّه آن حضرت نبود، بلكه خداوند براي عتاب و سرزنش منافقان متمرّد، خطاب را اين گونه متوجّه حضرت رسول (ص) كرد. گويا به آن حضرت ميفرمايد: پيغمبرم! اجازه دادن و اجازه ندادن تو فرقي براي آنها ندارد. آنان هرگز در جهاد شركت نخواهند كرد، ليكن اگر اجازه نميدادي چهره كريه و نفاقشان بهتر و زودتر روشن ميشد، نه اين كه تو كار خلافي كرده باشي.

امّا جمله «عفا الله عنك» جمله دعايي است كه از سر شفقت، ترحّم، اظهار علاقه، ملاطفت و امثال آن صادر ميشود. چنان كه در زبان فارسي نيز متداول است كه ميگوييم: «خدا خيرت دهد، ديدي چه كردي؟» اين جمله دلالت بر صدور گناه از مخاطب نميكند.

مثلاً انسان هتاك و جسوري ميخواهد به شخص محترمياسائه ادب كند، ديگري كه شاهد صحنه است با قوه قهريه، خواهش، التماس يا هر راه ديگري مانع اين هتاكي و جسارت ميشود و اسائه ادب و اقع نميشود. در اينجا ممكن است آن شخص محترم به اين شخصي كه شاهد صحنه است، بگويد: خدا رحمتت كند چرا مانع شدي؟ ميگذاشتي كارش را بكند تا ديگران بدانند و بفهمند كه او چه انسان جسور وهتاكي است.

روشن است كه شاهد صحنه، مرتكب خلافي نشده، بلكه كار شايسته و لازمي نيز انجام داده است و آن شخص محترم، از كار او نه تنها ناراحت نشده، بلكه بسيار مسرور نيز شده است. از اين رو نه آن جمله «خدايت بيامرزد» دلالت بر صدور كار ناپسند ميكند و نه اين جمله «چرا نگذاشتي كارش را بكند؟» بلكه از روي ملاطفت، مهرباني و امثال آن صادر شده است.

بنابراين، نه آيه سوره فتح، دلالت بر صدور گناه از حضرت رسول (ص) ميكند و نه آيه سوره توبه دلالت بر ارتكاب عمل ناپسند و استحقاق سرزنش و ملامت داشتن آن حضرت (ص) دارد.

: آية الله جوادي آملي
تجلّي ولايت در آية تطهير

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.