-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:35625 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

جابر بن عبدالله انصاري چه مناظرههائي درباره شفاعت داشت؟
«طلق بن حبيب» ميگويد:
من از كساني بودم كه سرسختانه شفاعت را تكذيب ميكردم تا اينكه با جابر ملاقات نمودم، من براي او آياتي را كه در آنها عذاب دوزخ به صورت عذاب جاوداني ياد شده است، خواندم و نتيجه گرفتم كه بنا به گفتة آيات بايد اهل دوزخ در آتش، مخلد و جاودان باشند.
در اين موقع جابر رو به من كرد و گفت: آيا تو تصور ميكني كه به كتاب خدا و سنت پيامبر (ص) از من آشناتري؟ آياتي را كه خواندي و در آنها عذاب دوزخ به صورت يك عذاب جاوداني ياد شده، مربوط به مشركان و بت پرستان است ولي شفاعت از آن كساني است كه دچار لغزش و گناه شده سپس كيفر اعمال خود را در دوزخ ديدهاند و بعداً در اثر شفاعت از آنجا خارج شدهاند.
سپس جابر به گوش خود اشاره كرد و گفت:
«ناشنوا باشد اگر آنچه ميگويم شخصاً از پيامبر نشنيده باشم، من با اين دو گوش خود از پيامبر شنيدم كه فرمود: گروهي از گنهكاران پس از آنكه وارد آتش شدند، از آن بيرون ميآيند»
از اينكه جابر آيات مربوط به دوزخيان را بر دو دسته تقسيم ميكند، و آن دسته از آيات را كه در آنها سخن از خلود در دوزخ به ميان آمده مربوط به مشركان و بتپرستان، و دستة ديگر را مربوط به مؤمنان گنهكار ميداند، ميتوان موقعيت علمي جابر را در تفسير آيات قرآن به دست آورد.
تنها اين مورد نبود كه جابر، مردم را با معارف قرآن آشنا كرده است، بلكه از كتب احاديث به روشني استفاده ميشود كه وي در يك مجمع عمومي پيرامون شفاعت، با يكي از محدثان مناظره نموده او را محكوم ساخت، اينك مناظرة او:
«يزيد فقير» ميگويد: من در كنار جابر نشسته بودم و او براي مردم از پيامبر گرامي حديث نقل ميكرد، او ضمن سخنان خود گفت: گروهي از دوزخيان از آتش آزاد ميگردند.
من از اين سخن سخت ناراحت شده رو به جابر كردم و گفتم: من از ديگران در شگفت نيستم بلكه از شما ياران محمد(ص) در شگفتم كه تصور ميكنيد گروهي از دوزخيان از دوزخ خارج ميشوند، در صورتي كه اين سخن با گفتار خدا سازگار نيست آنجا كه ميفرمايد:
«آنان ميخواهند از آتش بيرون بيايند ولي هرگز خارج نخواهند شد» مائده/37.
همينكه من اين سخن را گفتم، حاضران به من پرخاش نمودند ولي جابر با كمال بردباري به آنان گفت: او را به حال خود بگذاريد تا من او را روشن كنم، سپس گفت:
آيهاي كه دربارة خلود در آتش دوزخ تلاوت كردي، مربوط به مشركان و بت پرستان، و به طور كلي راجع به كافران است و دربارة آنان نازل شده است، آيه چنين است:
«انّ الّذين كفروا لو ان لهم ما في الارض جميعاً و مثله معه ليفتدوا به من عذاب يوم القيامة ما تقبّل منهم و لهم عذاب اليم يريدون ان يخرجوا من النّار و ما هم بخارجين منها و لهم عذاب مقيم» مائده/36ـ37.
جابر پس از خواندن اين دو آيه، رو به من كرد و گفت: قرآن تلاوت ميكني؟
گفتم: قرآن را حفظ كردهام.
جابر در اين هنگام مرا به ياد آية ديگري انداخت كه خداوند در آن به پيامبر نويد مقام بس پسنديدهاي ميدهد و ميفرمايد:
«اي پيامبر! بخشي از شب را با انجام دادن نوافل (نمازهاي مستحبي) متهجد باش تا خداوند تو را به مقام پسنديدهاي برساند» اسراء/79
آنگاه جابر افزود: اين «مقام محمود» (مقام پسنديده) همان مقام شفاعت است كه خداوند از آن سخن ميگويد. اين شفاعت شامل كساني خواهد شد كه خداوند آنان را به خاطر گناهانشان، در دوزخ بازداشت خواهد كرد و هرگز با آنان سخن نخواهد گفت و هر وقت بخواهد آنان را آزاد كند، آزاد مينمايد.
«يزيد فقير» ميگويد: پس از شنيدن بيانات جابر، ديگر شفاعت را انكار نكردم (حياة الصحابة 3 / 471) .
در اينجا بيمناسبت نيست حديثي را كه از امير مؤمنان (ع) دربارة شفاعت نقل شده و نظرية جابر را به روشني تأييد ميكند، نقل كنيم:
امير مؤمنان (ع) از پيامبر گرامي نقل ميكند كه حضرت فرمود: من به قدري دربارة امت خود شفاعت ميكنم كه ندائي از طرف پروردگار ميرسد كه اي محمد (ص)! آيا راضي شدي؟ ميگويم: بلي راضي شدم.
امير مؤمنان (ع) پس از نقل اين حديث رو به مردم عراق كرد و گفت: اي مردم عراق! شما تصور ميكنيد اميدوار كنندهترين آيه در قرآن، آيه: «يا عبادي الّذين اسرفوا علي انفسهم لا تنقطوا من رحمة الله ان الله يغفر الذّنوب جميعا انّه هو الغفور الرّحيم» زمر/53 است ولي ما خاندان پيامبر ميگوئيم: اميدوار كنندهترين آيه در كتاب خدا، آيه «و لسوف يعطيك ربك فترضي» اضحي/50 است.
آنچه خدا به پيامبر ميبخشد، همان مقام شفاعت است (حياة الصحابة 3 / 47).

: آية الله جعفر سبحاني
شخصيتهاي اسلامي شيعه ج 1 ـ 2

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.