-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)
-آيا عمر جاودانه و آب حيات و اين كه حضرت خضر از آب حيات نوشيد و عمر جاودانه يافت درست است؟

(0)
-چه كسي در آخرت بهره مند وبي بهره مي باشدچرا؟(0)
-چرا ما نمي توانيم شناخت دقيق و كاملي از عالم , آخرت داشته باشيم ؟(0)
-با تامل و دقت در انسان و طبيعت روشن مي شود كه انسان همواره در پي دفع ضرر ازخود و جلب منافع است و از اين طريق حيات خود را حفظ كرده , به بقا ادامه مي دهد . امـا از آنـجـا كه دفع ضرر و جلب منفعت في حد نفسه نمي تواند انسان رابرانگيزد و به عمل وادار سـازد خـداوند اعمال را همراه با لذت يا رنج قرار داده است و انسان در پي لذت برمي آيد و مثلا با خـوردن و آشاميدن و زناشويي كردن لذت مي برد و از اين طريق در حقيقت حيات و بقاي خود را ادامه مي دهد . امـا اگـر فـرض كـنيم انسان نه دچار ضعف و بيماري شود و نه نابود گردد , كما اينكه در جهان آخـرت چنين است ديگر لذت ها فايده اي براي او ندارند , زيرا لذت ها در دنيا براي اين بودكه انسان تشويق به عمل شود تا به بقاي خود ادامه دهد . بنابراين چرا خداوندهمواره انسان را به لذت هاي گوناگون جهان آخرت وعده مي دهد در حاليكه اين لذت هادر آنجا فايده اي ندارند ؟(0)
-چـگـونه ممكن است امر جاويداني كه ابتداي آن روز قيامت است كه در آن آسمان و زمين از ميان مي روند , به بقاي آسمان و زمين مقيد شود ؟(0)
-چرا عدم ايمان به آخرت , موجب عذاب ابدي مي شود ؟(0)
-آيا انسان ها در آخرت هم مثل اين دنيا از اختيار برخوردارند؟(0)
-آخرين مرحله كمال انسان در آخرت چيست ؟(0)
-عقب ماندگان ذهني و كودكان در آخرت در چه حالي هستند؟(0)
-آيا در جهان آخرت با همين تركيب حاضر مي شويم ؟(0)

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.

  کد مطلب:36611 شنبه 1 فروردين 1394 آمار بازدید:1

چرا پيامبران و امامان با اينكه بينش عميق و كامل داشتند ترك اوّلي مي كردند ؟
پيامبران و امامان مرتكب گناه به معناي حرام شرعي نمي شدند . امّا ترك اوّلي كه ارتكاب آن از سوي معصومان ( عليهم السلام ) جايز شمرده شده به اين معناست كه آن بزرگواران كاري كرده اند كه شايسته مقام ربوبي خدا نبوده است گاهي انبيا از كارهايي استغفار مي كرده اند كه به نظر عرف انجام آن كارها اختياري هم نبوده ولي چون آنان مقام بلندي داشته و عظمت خدا را راهم خيلي بيشتر از انسان هاي عادّي درك مي كرده اند ، اين كارها را براي خود ذنب و گناه حساب ، و از آن طلب بخشش مي كرده اند .
امام خميني ( رحمه الله ) براي اين مطلب مثال جالبي زده اند : يك شخص محترم و مؤدّب را فرض كنيد كه پايش شكسته باشد و مجبور باشد كه پايش را دراز كند . شخص محترمي ، مثلاً عالمي بزرگوار يا شخصيّت محترم ديگري ، براي عيادت او مي آيد . اين شخص كه پايش شكسته از اينكه مجبور است جلوي اين آقاي محترم پايش را دراز كند خجالت مي كشد و مرتباً عذرخواهي مي كند كه ببخشيد من پاهايم در حضور شما دراز است . با اينكه دراز كردن پاهايش ، كاري اختياري نيست چرا كه پايش شكسته و قدرت جمع كردن آنها را ندارد امّا چون احساس مي كند در حضور شخصيّتي بزرگوار با اين حالت نشسته ، شرمنده است و اين را براي خودش نقص و عيب مي داند .
معصومان ( عليهم السلام ) هم چنان عظمتي براي خداوند متعال احساس مكنند كه در اثر بينش عميق خود بعضي از كارهاي خود كه حتّي مكروه هم نيست ذنب و گناه مي دانند مانند مواقعي كه انسان مجبور مي شود لباس خود را از تن بيرون كند . چنين كاري را معصومان ( عليهم السلام ) با توجّه به عظمت و مقام خدا ، گناه محسوب مي كردند .
خلاصه اينكه:
« حسنات الابرار سيئات المقربين ؛ كارهاي خوب نيكوكاران براي مقرّبان گناه است » .
{P - راهنما شناسي ، استاد مصباح يزدي ، ص 170 و 171 . P}

مطالب این بخش جمع آوری شده از مراکز و مؤسسات مختلف پاسخگویی می باشد و بعضا ممکن است با دیدگاه و نظرات این مؤسسه (تحقیقاتی حضرت ولی عصر (عج)) یکسان نباشد.
و طبیعتا مسئولیت پاسخ هایی ارائه شده با مراکز پاسخ دهنده می باشد.